BİRKAÇ gün önceydi..

Şehir Plancısı dostum Arif Katar aradı..

Atakent’te ikamet ettiği sitenin  yöneticisi olmuş..

Kapıcı arıyorlarmış..

“Bir ilan verebilir miyiz?” diye sordu.

Kendisine bu konuda yardımcı oldum.

Hatta ilanını gazetede kendi köşemin yayımlandığı sayfaya koymalarını sağladım..

Önemli bir yerel gazetemize daha vermiş ilanı.

Dün tekrar aradı beni Katar..

Hem ilan için teşekkür etti.

Hem de gazete için kutladı..

Üç gün içerisinde kendisini kapıcı müracaatı anlamında 50’yi aşkın kişi aramış.

Bu işsizlikte normal elbette.

Sonra “Kapıcılık” zaten küçümsenecek bir iş değil.

Yatacak yer..

Bedava elektrik, su..

Garanti maaş ve sigorta..

Elbette vasıfsız işçi konumundaki kişilerin böyle bir işe müracaat etmeleri son derece doğal.

Ama tam da burada başka bir şey söyledi, sevgili Arif Katar:

“ İnanır mısın, Nusretçiğim, arayanların yarısından fazlası üniversite mezunu. Bu ülkenin halini tasavvur edebiliyor musun?” dedi..

Ağzım açık kaldı.

Düşünebiliyor musunuz, 4 yıl boyunca bir meslek sahibi olmak için dirsek çürüteceksiniz. Saygın bir meslek erbabı olmak için, akil adam olmak yolunda çaba sarf edeceksiniz.

Sonuç:

Atakent’te sigortalı kapıcılık için kuyruğa girmek..

“Ne olacak bu memleketin hali?” diye soranlara canlı bir örnek işte.

Ne olduğunu görün ve sorunuzun cevabını siz verin.

Salavatlarla yürüyen bir eğitim sistemi.

Sonucu olmayan meslekler için ünversiteye teşvik..

Daha ortaokul çağlarından itibaren özel kurslara yöneliş ve teşvik.

Kursları tenkit etmek değil maksadım ama bu arada yıllarını, geleceğini ve ailesini maddiyatını yoka harcayan bir nesil..

Hala ailelere üçten aşağı çocuk yapmayın telkinleri vermekten kaçınmıyoruz..

Hala devletin tespit ettiği işsizlerin yanında, iş sahibi işsizlerin varlığını görmezden gelmeye devam ediyoruz.

Hala, ülkede ihtiyaç olan meslek gruplarını teşvik edici açıklamalar yapmayı akıl etmiyoruz.

Ve hala üniversite kapılarını milyonlrca gencimize”Yalancı umut kapıları olarar gösterkmekten” vaz geçmiyoruz.

Ama yaptığımız bir şey var.

Canım gençliği , bir şekilde mezun edip, sokaklara salıyor ve “ Hangi tahsili yaptığınız önemli değil,buyurun kapıcılık için müracaat edip, hiç olmazsa zülfiyari kurtarın” demeye utanmıyoruz...

Yazık ki, çok yazık!..

İçler acısı bir durum.

Sizce de, öyle değil mi?..

Vah, benim memleketim ki, vah!..

Günün sözü..

Türk genci öğünmeye, çalışmaya ve güvenmeye hala talip ve isteklidir ama bu hasletler hala ortada durabiliyorsa..N:S