ÖNCELİKLE peşin, peşin söylemeliyim:

“Vefa’nın” sadece İstanbul’da bir semt adı ve tarihe geçmiş bir içecekten olmadığını öğreneli en az yarım asır oldu..

O nedenle; kolay terk etmem..

Onun içindir ki, sevgimi tez yitirmem..

Bir sabır ada mıyım?..

“Hayır!” öyle olmadığını önce kendim biliyorum..

Gerektiğinde tepkimi koymaktan imtina etmem..

Söylenecek sözü, sahibine sarf etmekten de çekinmem..

Ama insani duyglardan uzak yaşadığımı..

Ama insanlara mezalim duygularına esir olmadığımı.

“Şefkat ve sevginin” bedenimle barışık olduğunu, beni tanıyanlar bilir..

Ne rengine bakarım insanın..

Ne milliyetine..

Ne de, etiketine..

“İnsan, insandır” benim için..

Hak ettiği sürece, sevilesi varlık....

Biliyorum ki, genelde aynı duygulara sahibiz..

İstisnalar mı?.

Onlar, elbette varlar..

Hep de, olacaklar..

İşin ilginç yanı..

Hep okşanmak..

Hep hatırlanmak isteyecekler..

Yapmazsanız, yandınız!

Hani “Kırk gün sırtında taşı, bir gün indir” misali..

O gün geldiğinde bizi, yerden yere vuracaklar..

Ya da, yüzünüze dahi bakmayacaklar..

İşte “Vefa” sözcüğünün anlamını ilk öğrenmesi ve anlaması gerekenlerdir onlar.

İstanbul’da bir “semt adı.”

Ya da,  sadece “bir içecek” olmadığını !...

Günün sözü...

Gülmek, mutlak  mutluluk değilse;..

Nefes almak, yaşamak mıdır?...N.S