ACILAR insan için, hepimiz biliriz..

Hayatın doğal akışı içinde gelişmişse, hoş da karşılayabiliriz..

Ama pisi, pisine..

Kalleş bir kurşuna kurban  olmanın acısına değil..

Daha hayatının baharında..

Gelecek için pembe hayaller kuran bir genç beden için değil.

Arkasında gözü yaşlı bir ana..

Feryat eden bir baba..

Tabutun içinden bir taze koku almak için çabalayan bir kardeş için değil..

Biz acıyı biliriz..

Genektiğinde sineye de çekeriz..

Ama şerefsizlerin yüzsüzlüğüne cila çekmek için değil..

Hak için..

Hukuk için..

Kardeşlik için.

Sevgi için..

Vatan için..

Millet için..

İşte bu hasletler için bir can verdi genç SELMAN...

Hiç düşünmedi bile kurşunun önüne giderken.

Düşünemezdi ki..

Onun hayalleri vardı.

Genç ve umulası hayaller..

Askerlik anıları olacaktı..

Şimdi o anılar, mezarına birer ağıt olarak yakılacak..

Dün binlerce insan ağladı.

Şehidini son durağına uğurlarken..

Herkes baktı tabutunun ardından..

Sadece bir kişi hariç.

Babası!..

O fotoğrafına bakıyordu..

Gözyaşlarıyla ama;

Gururla..

“Son bir BAKIŞ” attı oğluna...