SAMSUN’un kaderi midir?..

Bu ne kadar acı yarabbim!..

Gün geçmiyor ki, yeni bir şehit haberi düşmesin sayfalara..

Analara, babalara.

Eşlere, çocuklara..

Ne diyeceğiz?..

“Başınız sağolsun!” demek yetiyor mu?..

Daha ne kadar “Vatan sağolsun” sözleriyle avunacak ve avutacağız..

Ateş, sönmüyor dostlar..

Acılar, dinmiyor bir türlü..

“Sağduyu” diyoruz...

“Huzur” bozulmasın istiyoruz..

Ama şerefsizliğe, kahpeliğe çare olmuyor.

Yumruk için özür kuyruklarına giriyoruz..

Sonra “Şehitler” için “son olsun” dualarını ediyoruz..

Değişen hiçbir şey olmuyor..

Kış, kışlığını..

Puşt, puştluğunu yapıyor.

Ya, hain bir pusu..

Ya da, katil bir mayın..

Yine, yeni bir acıyı bedenlere yükleyiveriyor.

Oktay Öztürk kardeşim diyor ki;

“Abi, nereye kadar?..”

Sahi nereye kadar?..

Bilmiyor mu devlet;

Kim dosttur?..

Kim, İt tir?..

Gözyaşlarmızın dineceğini bilsek, topyekun şehit oluruz da..

Herşey biter mi?..

Onunu için tüm kardeşlerim soruyor;

“Abi”, nereye kadar?..

Sahi, sabır sabır da;

Nereye kadar?..

Günün sözü..

BİR gün, hiç kuşkunuz olmasın ki;

Bu devleti anaların, babaların acılarına son verecek yürekler, YÖNETECEK!..N.S