ÜLKEMİZİN en büyük sorunlarından bir tanesi," işsizlik.."

Tüm dünyanın ekonomisi sallantıda..

Bizimki zaten kronik..

Mutlu olan yüzde bir topluluk sadece..

Onlarda "yandaş" sınıfına girmeyi başarabilmiş olanlar..

eski dünyanın, yeni prensleri..

Her devirde olduğu gibi.

değişmeyen tek şey ve gerçek var..

Dün de, bugün de aç olanlar..

Yarını olmayan..

Dünü,bugünü yaşayamamış..

İşsiz, aşsız..

Gelecekten umutsuz..

Onlar hep başkalarının gözlerinin içine bakarlar..

Bekledikleri "bir lokma ekmek, üç beş kuruş para" değil..

Haysiyet ve şerefleriyle çalışabilecekleri bir iş..,

Emeklerinin karşılığı olan bir hakediş..

Kimseye el açmadan, muhtaç olmadan sürecek bir yaşam.

İşte onun için bir yetkili..

Omzu kalabalık bir siyasi gördüklerinde yaklaşırlar bir umutla..

Çünkü "dert" dinlemeye gelmişlerdir..

Gelmeden de; " Vatandaşımız bizim herşeyimiz. Onlar bizim herşeyimiz" diye patlatmışlardır, demeçleri..

Onun için kalkar, gider benim garip vatandaşım..

"Olmaz ha..Hani bir umut!" diye..

Bekler saatlerce ve sıkılarak, utanarak anlatır derdini..

Mahcup, kızarmış bir yüz ve yerden kalkmayan gözlerle..

Dün de öyle olmuş..

"Olmuş" diyorum, çünkü yazılanlara bakarak konuşuyorum..

Beş çocuk anası kadın:

-"Üç gündür açım bakanım" demiş,Mustafa Demir'e..

Bakan da çözümü, cebinden çıkartıp vermeyi düşündüğü üçkuruş parada bulmuş..

Öyle  ya, bugün doysun, yarın aç kalsa da olur..

Yıllardır aç nasıl olsa, bundan sonrada olsa ne olur?

Film böyle değil tabi.

İl başkanı tutmuş elini..

Yetkililere teslim etmiş kadının kendini..

Böyle olmuş mudur?..

Bakan gerçekten kadını görüp elini cebine atmış mıdır?

"Niye?" derseniz..

Bazen gelen "bakan" olur..

"Ama baktığını görmez" derlerde..