Çok bildik söz vardır atalarımızdan kalma. “Bülbülü altın kafese koymuşlar ah vatanım demiş” diye. Uzaktan baktığımızda gıpta ederiz kuşların özgürlüğüne. Bütün gökyüzü onların der ah çekeriz. Oysa gökyüzünün sonsuzluğunda kuşlarında bir sonu vardır. Çünkü her kuşun birer Azrail’i var peşinde.

Azrail’in adı geliş şekli farklı farklıdır. Kimi zaman açlıktır. Kimi zaman bir atmaca kimi zamanda bir avcıdır. Sonuçta tenden canı ayıran mutlaka bir sebep vardır. Yani yaşanılan dünyada ne kadar özgür olursan ol dünya özgürlüklerinin bittiği nokta kaçınılmazdır.

Biz insanlar ne kadar özgürüz sizce? Kuşların sahip olduğu sınırsız gökyüzü mekanının milyonda birine bile sahip olmadığımız küçücük dünyada neden birbirimizin özgürlüklerine set çekmeye çalışırız ki?

Zaten dar alanda yaşama mücadelesi verirken, birbirimizin hakkına tecavüz ederek, aba altından sopa göstererek, entrikalar çevirerek birbirimizin kuyusunu kazarak dar olan yaşam alanlarımızı neden çok daha fazla daraltmanın çabasında oluruz ki?

Kuşların özgürlüğü gittikleri mesafeler yaşadıkları hayat kadardır. Bizim özgürlüğümüz ise insanlık adına yaptıklarımız kadar olacaktır. İnsanlık adına hiç bir şey yapmamışsan özgür olsan ne? Olmasan ne? Dünyaya geldiğinle gelmediğin arasında bir fark yoksa dünyaya gelsen ne? Gelmesen ne?

Kargalar gibi çok uzun süre yaşayıp adam yerine konamamak ne kadar kötüyse bülbül gibi güzel öterek bir kafesin içerisinde ömür tüketmekte o kadar kötüdür. Öyleyse eskilerin güvercini olmak gerekir. Kimi zaman boynunda taşıdığın bir pusulayla bir savaşın yada barışın habercisi, kimi zamanda sevgiliye yakılan bir türkünün elçisi.

Yani işe yaramak gerekir.

Yani kuşlar gibi özgür olurken kuş beyinli olmamak gerekir…

Sevgiyle kalın…