Günden güne kaydığı bireysellik ekseninde ben-cilleşen insan. Günümüzün kalabalığı  içinde yalnızlaşan, yalnızlaştıkça mutsuzlaşan insan. Maddeye sarıldıkça bunalan, bunaldıkça maddeden çare uman maddeye bağlanan insan.

Hepsi benim olsun...

Bana zarar gelmesin de başkasına ne olursa olsun...

En kaliteli arabaya ben bineyim...

En rahat evde ben oturayım...

En güzel işte ben çalışayım...

En güzel kadın yada kadınlarla ben olayım...

Oysa “ben”  duygusu şeytandandır.

Maalesef günümüz toplumlarının en büyük hastalığıdır “ben” duygusu. Bundan dolayıdır ki darülacezeler ayda bir kere dahi ziyarete gelmeyen zengin evlatları yetiştiren ana babalarla doludur.  Bir sürü çocuk yetiştirmiş, çalışmış, kazandığı parayla mal mülk edinmişlerdir. Ama ömürlerinin son demlerinde ellerce bakılmaya muhtaç kalmışlardır.

Akrabalıkların, komşulukların, dostlukların yok olmaya yüz tuttuğu bir asırda yaşıyoruz. Herkes kendi derdine düşmüş, gemisini kurtaran kaptan olma telaşında.

Bahsi gelmişken kime ait olduğunu bilmediğim bir hikayeyi aktarayım da gerçek dostluklar hakkında fikir versin bizlere.

Genç bir adam babasına her gün söylenirmiş;

- Benim çok dostlarım var sendeki dost gibi

Baba itiraz eder;

- Olmaz öyle çok dost. Belki bir belki de iki. Fazlasını bulamazsın gerçek, hakiki...

Devam eder durur konuşma. Aralarında başlar bir tartışma. Karar verirler bir sınava, dostun hakikisini anlamaya. Bir akşam bir koyun keserler ve koyarlar çuvala. Baba der ki oğluna;

-'Hadi al bu çuvalı, şimdi götür dostuna.

Çuvaldan kanlar damlamakta. Sanki öldürmüşler de bir adamı, koymuşlar çuvala, dıştan böyle sanılmakta. Delikanlı sırtlar çuvalı gider en iyi bildiği dostuna, çalar kapıyı. O dost, bakar ki bir çuval, hem de kanlı, kapar hızla kapıyı delikanlının suratına. Almaz içeri arkadaşını. Böylece tek tek dolaşır delikanlı kendince tanıdığı, sevdiği dostlarını. Ne çare hepsinde sonuç aynıdır. Evlat geriye döner. Ama içten yıkılır. Babasına dönerek;

- Haklıymışsın. Dost yokmuş bu dünyada ne sana, ne de bana.

Baba;

- Hayır evlat. Benim bir dostum var.Hadi çuvalı al da bu kez git ona.

Genç adam çuvalı sırtlar tekrar. Alnından ter, çuvaldan kanlar damlar. Gider baba dostuna. Kabul görür, sevinir. O dost, delikanlıyı alır hemen içeri. Geçerler arka bahçeye. Bir çukur kazarlar birlikte, çuvaldaki koyunu gömerler adam diye. Üzerine  serpiştirirler toprak, belli olmasın diye dikerler sarımsak. Genç adam gelir babasına;

- Baba, işte dost buymuş.

Babası;

- Daha erken. O belli olmaz daha. Sen yarın git O'na, çıkart bir kavga, atacaksın iki tokat hiç çekinmeden ona. İşte o zaman anlaşılacak dostun hakikisi. Sonra gel olanları anlat bana.

 Genç adam aynen yapar babasının dediğini, maksadı anlamaktır dostun hakikisini. Babasının dostuna istemeden basar iki tokadı! Tokadı yiyen Dost döner oğlana;

-          Git de söyle babana. Biz satmayız sarımsak tarlasını böyle iki tokada!

Sevgiyle kalın…