NİYETİM; “Dünya Kadınlar Günü “ için bir şeyler yazmaktı..

Sabah anamı ziyaret ettim bu amaçla..

Baktım ki; “halsiz, yorgun, umursuz.”

“Dünya günüymüş, uydu günüymüş”, umurunda bile değil.

Solgun gözlerle bakıyor dünyaya..

Ee,. benden de anamdan başka gün kutlamamı bekleyen biri olmadığına göre;

“Boşver Nusret!” dedim..

Hele, hele Atakum Belediyesi’nde yaşadıklarım da üzerine eklenince, konu kendiliğinden değişti.

Evet, saat 10.00’a doğru gittim Atakum Belediyesi’ne..

Başkan Burma, üniversite yıllarımda benim aynı evi paylaşan bir dostum..

Amacım hem ziyaret, hem de aklımda olan bir konuyu paylaşmak..

Uzun zamandır gitmiyorum oraya.

Haliyle, sekreter hanım da tanımıyor beni.

Başkanla görüşme isteğimi ilettim

“ Bugün çok yoğun, görüşmeleri var” dedi..

Adımı yazdırıp, fırsat olursa görüştürmesini rica edip, Başkan Yardımcısı Mehmet Türüdü’nün odasına geçtim.

O sırada Haritacılar Odası ziyaret ediyormuş.

Saat 10.15’te de Mimarlar Odası’nın yeni seçilen heyetinin randevusu varmış.

10.25 olup ta kimse gelmeyince, sekreter hanım benim görüşebileceğimi söyledi..

Makam odasının kapısına geldiğimde mimarların geldiğini gördüm ve sekretere;

-“Onların randevusu var. Geç kalmışta olsalar, onların görüşme sırası. Lütfen onları alın” dedim ve yine Türüdü’nün odasına yöneldim.

Saat 11.00’de de, “Atakumda’ki marketçilerin” görüşme talepleri varmış.

Ama gel gör ki, makamdan çıkan yok..

11.15;  “I ıhh!..”

11.30; “ses yok!”

Bir beş dakika sonra sekreter hanım, marketçilere; “Sizi biraz daha bekleteceğim..Bir görüşme daha yapması gerek başkanın” dedi, beni kast ederek.

-“ Hayır!” dedim..

“Bu arkadaşların randevusu var.. Görgüsüz olmak için tahsilsiz olmaya gerek yok.. Kendilerinden başka kimseyi düşünmeyen ve saygı göstermeyenler düşünmüyor diye, benim de aynı şekilde hareket etmem doğru olmaz. Siz randevusu olan arkadaşları görüştürün lütfen” dedim..

Sonucu merak ediyorsanız, söyleyeyim.

Ben Metin Burma ile görüşemedim.

Başkalarını çiğneyip, onların zamanından çalarak görüşmek için ısrar da etmedim..

“Canik Belediyesi’nin bir açılışı” için oradan ayrılmak mecburiyetinde olan Burma benim orada olduğumu duyunca bulunduğum odaya kadar geldi ve ayak üzeri merhabalaştık sadece..

İki saattir orada beklediğimi bilmiyordu.

Bilseydi mutlak üzülürdü..

Benim takıldığım ise kendilerinden başkasını göremeyen “tahsilli cahillere..”

Adam olmak için..

Başkalarının hakkına saygı göstermek için “tahsilli olmak veya mimar olmak” yetmiyor gördüğünüz gibi.

“Görgüsüzlük” parayla değil..