Başımıza istemediğimiz bir olay gelse yada herhangi bir olumsuzlukla karşılaşsak hemen onu suçlar, “kahpe dünya ” diyiveririz. Çattığımız dünya mı yoksa insanlar mı bilinmez bu haykırışla.

Mecazi anlamda çoklukla dönekler için kullanılan ve sevdiğimiz insanlar tarafından ummadığımız bir harekete maruz kaldığımızda ağzımıza doluveren ilk kelime nedir? Elbette bizi satanlara, kandıranlara, arkamızdan vuranlara anında yapıştırdığımız kahpe. Hem kaçımız yaşamadık ki buna benzer durumları bu ömürde. Şu şarkının sözlerinde olduğu gibi:

“alem oyuncu olmuş

sokaklar sahne

sevdiğim bir kız vardı

olmuş bir kahpe”

Kalemi satılmamış tarihçilerin çoğu Ermeni tehciri için “soykırım” değil “mukalate” kelimesini kullanır. Yani yaşanan karşılıklı çarpışmadır ve çarpışmada ölen de olur öldüren de. Soykırım ise gücün güçsüzü yok etmesidir.

Azeri dostumuz yazar Saadet Cihangir, meşhur Timothy Garton Ash’in dört yıl önce Guardian gazetesindeki köşesinde yayınlayarak Fransa Meclisinin kararını etkilediği yazısından aşağıdaki bölümü aktarmıştı.

“...O zaman İngiliz Meclisi 1940'da Rusların Katyn ormanlarında Polonyalı subayları öldürdüğünü inkar etmeyi suç saysın. Türk Meclisi Fransa'nın Cezayirli isyancılara işkence ettiğini reddetmeyi suç ilan etsin. Almanlar Sovyetler'de Gulag toplama kamplarının varlığını inkar etmeyi suç sayan bir yasa çıkarsınlar. İrlanda Meclisi İspanyol engizisyonunun işlediği suçları inkar edenleri cezalandırsın. İspanyollar Sırpların Kosovalı Arnavutlara soykırım girişiminde bulunmadığını söyleyenlere 10 yıl hapis cezası versin. Avrupa Parlamentosu ise Amerikalıların Kızılderililere yaptıklarına soykırım demeyi zorunlu kılan bir yasa çıkarsın. Ne yazık ki bizler Avrupa Birliği'nde (AB) bu tür çirkin düşünce suçlarına idam cezası veremiyoruz. Ama belki zamanla bunu da değiştirebiliriz." 

Şimdi tarihin tanıklığında bütün bu yapılanlar suç sayılmaz, soykırım olarak nitelenmezken Ermenilerle aramızda yaşananlardan yola çıkılarak soykırım yapmakla itham edilmemiz iyi olasılıkla cehaletten kötü olasılıkla şerefsizlik ve ihanetten ibarettir. Ha bunun yıllardan beri dostumuz(!), müttefikimiz(!) ve stratejik ortağımız (!) dediğimiz Amerika tarafından yapılıyor olması ise kelimenin tam anlamıyla kahpeliktir.

Dünya imparatorluğu Osmanlı da onun ardından kurulan Türkiye Cumhuriyeti de “insancıllık” temeli üzerinde yükselmiştir.

Gerçek anlamda din, dil, ırk, soy, sop, köken veya sınıfsal herhangi bir ayrım gözetmeksizin koca bir imparatorluğu huzur içinde idare eden bu milletti. Üstelik Rum, Ermeni, Musevi azınlıklar başta olmak üzere gayrimüslim unsurlar devletin idaresinde ve sosyal hayatta bu milletin asli unsurlarının geldikleri en tepe yerlere kadar gelebilmişlerdir. Osmanlıda çok sayıda sadrazam, vezir, kaptan-ı derya ve büyükelçinin aile soyu olarak farklı dinsel (daha sonra da milletsel) kökene sahip olduğunu bütün dünya bilmektedir.

Batının dinsel zulmü engizisyondan kaçanların da milliyetçiliğin vahşi yüzü Nazizmin katle kalkıştıklarının da kaçarak sığındığı kucak bu milletinki değil miydi?

Doğrusu yıllardır derdine düştüğümüz, meşguliyetimiz olan, enerjimizi çalan bu meseleyi kim, niye her an gündemde tutuyor, hazırda bekletip önümüze koyuyor anlamak mümkün değil. Yani bu yaşananların dünya tarihinde bir benzeri olmasa anlarım Bizi itham eden milletlerin icraatları meydanda olmasa tamam. Hani bugün 60.000 Ermeni asıllı vatandaşımızla aynı topraklarda kardeşçe yaşamıyor olsak yine anlarım. 

Anlayamadığım ama önemli bulduğum bir durum daha var. Neden siyasetçiler tarihin kararını vermek için mahkeme kurarlar ve o kararı vereceklerin hiç biri tarafsız olmaz.

Sevgiyle kalın…