ADAM yaşlı…

Adam yorgun..

Bezgin, umutsuz…

Elde, avuçta yok..

Zaten olacağı da yok..

Ne hırsızlık yapmış..

Ne yolsuzluk..

Milleti, erkanı dolandırıp, iş de kurmamış..

Kimliğini kullanıp, çarparken sonrasında millete ahkam da kesmemiş..

Tek suçu var; “fakirlik.”

Suç ta değil aslında. bu ülkede yaşamanın bedeli.

Ben inanmam ama o “kader” diyor, haline..

Yılları tüketen yaşlı bedeni bile sağlam basamıyor bu dünyaya..

Çünkü belden aşağısı tutmuyor..

Yani muhtaç..

Hem paraya, hem başka bir dayanağa..

Bütün mesele 45 liralık bir borç..

Su parası gelmiş, ödeyememiş..

Derdini dinleyen ne belediye olmuş, ne de başka biri..

“Adalet” ne güne duruyor ki..

Ödeyeceksin kardeşim.

Ödemezsen gideceksin kodese..

“Hukuk”, sakat falan dinler mi?..

Karga, tulumba atıyorlar içeri.

“Ödeyemem” diyor ihtiyar adam, yaşlı gözlerle..

“4 gün değil, 400 gün de hapsetseniz, yine ödeyemem”..

Gördüğümde, duyduğumda isyan ediyorum..

Neler oluyor bu ülkede?..

Her dönem yeni trilyonerler hesapsız yaşarken, benim vatandaşım 45 liranın hesabını veremiyor..

Veriyor aslında, çünkü onu kimse affetmiyor..

Amuduyla götürenler, itibar sahibi yeni zenginler olarak gerdan kıvırırken..

Belden aşağısı sakat adam, cezasını hapiste çekiyor..

“Hak ediyor muyuz, millet olarak böyle bir yaşamı?”..

Hayır, hak etmiyoruz ama önemsenmiyoruz..

Umursanmıyoruz..

“Allah, din, iman, demokrasi” derken..

Bayat ekmek gibi ufalanan hep biz oluyoruz..

Ne feryadımız duyuluyor..

Ne yazgımız değişiyor..

Her gün böyle bir olay yaşanıyor, biteviye..

“45 liralık adalet” tecelli ediyor fakir için cezaevinde..

“Nerede?” diye sormanın ne anlamı var..

Samsun, Adana, İzmir, Urfa, Van, Kütahya..

Burası “ Türkiye..”

Hepsi, bu ülkede….