Hayatta uğradığımız her başarısızlığı bir son gibi görürüz. Oysa başarılarımız gibi başarısızlıklarımız da tecrübe kitabının birer sayfasını oluşturur. Her son yeni bir başlangıcın işareti olduğun gibi bazı başarısızlıklar da ardından gelecek zaferin işareti olabilir. Bugün günlük yaşantımızda vazgeçilmez bulduğumuz birçok buluşun belki de milyonlarca başarısız deneyin sonucunda ortaya çıktığını çoğumuz bilmeyiz. Hatta birçok icat için bir insanın ömrünün yetmediğini ve ölen bilim adamının çalışmaları üzerine bir başka bilim adamının devam ederek neticeye vardığını da bilmeyiz.

Bütün bu insanlar başarısızlıklarının ardından başlarını öne eğselerdi, olmuyor deyip yaptıkları işlerden vazgeçselerdi bugün belki de 1000 yıl önceki insanlar gibi yaşıyor olurduk.

Sebahattin Ali’nin bir zamanlar Edip Akbayram tarafından seslendirilip kulaklarımızda hala tazecik duran dizeleri bu mealde bir teselli tadındadır.

“Başın öne eğilmesin, 

Aldırma gönül aldırma. 

Ağladığın duyulmasın, 

Aldırma gönül aldırma. “

Nice büyük başarının ardında binlerce başarısız tecrübenin olduğu unutulmamalıdır.

Başarısızlıklarımızı başlangıçlarımızın önünde bir set haline getirmeyelim. Yapabilirdim, yapardım, yapmalıydım kelimelerini ne kadar sık tekrar edersek o kadar hayal kırıklığı yaşarız. Defalarca “ben bu işte başarısız oldum” diyebiliriz ama “ben başarısızım” dememeliyiz. Ben başarısızım demek ümitlerin tükendiği andır. Yani bir sondur.

“Bilgeler hata yapmamanın bir lütuf olduğunu düşünmezler. Onlar, insanoğlunun en büyük erdeminin kendi hatalarını düzeltebilme ve kişiliğini yenileyebilme yeteneği olduğuna inanırlar” der bir Çinli düşünür.

Hedefi tam 12’den vuran ok atma şampiyonlarına bakalım ve ok ile yayı ilk defa ellerine aldıklarındaki isabetsiz atışlarını, yaşadıkları hayal kırıklığını düşünelim. Başarı o minicik noktayı hedef alarak milyonlarca ve milyarlarca kez atış yapabilme azmindedir, unutmayalım.

Sevgiyle kalın…