Merhamet kelimesi kulağa ne de hoş geliyor. Bir canlının düştüğü kötü durumdan dolayı ona acıma hissidir merhamet.  Dünyanın en ücra köşesinde bile olsa sıkıntı içindeki bir insanın acısını paylaşmaktır. Kıtlık ve yoksulluk yüzünden çöp yığınları içinden ekmek arayanlara, ağaçta asılı kalan kediye, karaya vurmuş balinaya gözyaşı dökmektir merhamet.

Başkalarına acıma duygusu taşımayanlar kendilerine acınacak biçare zavallılardır. İçinde merhamet duygusu olmayan insan sevemez, fedakârlık edemez.  Bunlar duygusuzdurlar. Duyguları olmayanlar ise halk tabiriyle canlı cenazeden öteye bir şey değildir. Merhamet benden olana değildir sadece. Merhamet her şeye ve herkese karşı hissedilmelidir. Zira dinimizde merhamet imandan sayılmıştır.

“Bedevîlerden birtakım insanlar, Rasûlüllah’ın yanına geldiler ve sordular:

- Siz çocukları öper misiniz?

- Evet

Bu cevabı duyunca, onlar:

- Vallahi biz öpmeyiz

Bunun üzerine Peygamber Efendimiz:

- Allah sizden rahmeti aldıysa ben (vermeye) mâlik olur muyum?

buyurdu ve ilâve etti:

- Merhamet etmeyene merhamet edilmez

Bir menkıbedir anlatılır:

Hz. Ömer vilayetin birine kadı tayin etti. Kadı vedalaşmaya geldiği sırada Hz.Ömer çocuğunu seviyordu. Kadı, “Ya Ömer, bu haliniz bende şaşkınlık yarattı. Ben şimdiye kadar hiçbir çocuğumu sevip, okşamadım.” dedi.

Bunun üzerine Hz. Ömer onu yeni atadığı görevden hemen aldı ve dedi ki: “Evlâtlarına sevgi göstermeyen, halka da göstermez. Çocuklarına merhameti olmayanın halka merhameti de olmaz.”

Osmanlı’da da durum faklı değildi. Merhamet duygusu zirveye çıkmıştı. Türk düşmanlığı ile bilinen Avukat Guer şöyle der:

“... Müslüman Türk’ün şefkati hayvanlara bile şâmildir. Bu hususta vakıflar ve ücretli şahıslar vardır. Bu şahıslar sokaktaki köpek ve kedilere ciğer dağıtırlar. Verilenlere alışmış olan hayvanlar da besicilerin şefkatli seslerini o kadar iyi tanırlar ki, işitir işitmez hemen yanına koşmakta hiçbir kusur etmezler. Kasapların da her gün muayyen miktar kedi ve köpek beslemeleri itiyat hâlindedir. Ayrıca Şam’da, hastalanan kedi ve köpeklerin tedavisine mahsus bir hastane vardır.”

Corneille Le Bruyn’in seyahatnamesinde:

“...Türklerin hayrat ve hasenata çok düşkün olduklarını ve hatta Hıristiyanlardan çok daha fazla hayrat vücuda getirdiklerini inkâra imkan yoktur. Osmanlı mülkünde yok denecek kadar az dilenciye tesadüf edilmesinin başlıca sebeplerinden biri de hayır ve hasenat vakıflarıdır.”

Osmanlı döneminde İstanbul’da nüfusun 2 milyona çıktığı zamanlarda bir tek dilenciye dahi rastlanılmaması Osmanlıda merhamet duygusunun zirve yaptığının en büyük delilidir.

İçinde merhametli insanların çok olduğu toplumlar büyüyen, gelişen toplumlardır. O toplumlarda hüzün değil huzur vardır.

Sevgiyle kalın…