TANINMAMAK istiyorsanız..

Toplum içinde adınızla düşüncelerinizi ifade edebilmek cesaretinden yoksunsanız..

Medeni cesarete sahip bir beşer değilseniz..

Yapacağınız şey, son derece basittir.

Sizin işiniz bundan sonra; “İsimsiz Kahramanlığa” soyunmak olmalıdır.

Yazarsınız bir yazı..

Ya da, yorum.

O satırların sonuna bir sıfat yazarsınız, isimsiz.

İşte oldunuz bir kahraman..

Şimdi övünebilirsiniz artık;

“-Nasıl geçirdim amma?.”

-Adama haddini bildirmek öyle değil, böyle olur.”

Hatta bir gün önce yazılan yazıya muhatap olanın yanına gidip, ellerinizi ovuşturarak;

-“Abi okudun mu yorumumu?”

İsim yok nasıl olsa..

Kimse tanıyamaz..

“Aslan Yürekli Rişar”

Koçum benim.!..

-Kim tutar seni!..

Az bile yazmışsın bence..

Nasıl olsa resmin de yok, imzanda.

Bence biraz daha kusabilirdin..

Öyle yapmış bu delikanlı yorumcu..

Yorumuna da; “SİYASETÇİ” diye bur sıfat belirlemiş sadece..

Yazdığın adamın ismini bileceksin.

Resmini, cismini de göreceksin..

Ama sen “Tam siper, maşallah!”

Neden saklanıyorsun ki?..

Yoksa ismin sakıncalılar listesinde mi?.

Yoksa, “Sen, O sen” değil misin?..

Bak yorumcu siyasetçi..

Kim olduğun umurumda bile değil.

Seni merak etmiyorum da..

Ama “mertlik var ya mertlik..”

 O yakamı bırakmıyor..

Soruyor iki de bir...

“Bu pabucumun siyasetçisi kim,  neden saklanıyor” diye…