Bugün karne günüydü, bir dönem daha bitti ve öğrenciler karne aldı...  Çocuklarımızdan bir kısmı sevinçle evine gitti, kimisi hüzünle....
Kimisi koşarak, kimisi istemeye istemeye...
 
Karneyi gören anne babalar iyi karneleri görünce 'benim aslan oğlum, güzel kızım' diye sevindiler, çevrelerine sevinçli haberi büyük bir övünçle verdiler.
Karneleri kötü olan anne-babalar ise büyük bir kızgınlık ve öfkeyle çocuklarına demediklerini bırakmadılar.
Mesela ne dediler:
Dediler ki 'Yazıklar olsun, yemedik, yedirdik, içmedik içirdik...
Dediler ki 'Ne istedin de almadık, ne istedin de yapmadık...
Dediler ki 'Bundan sonra sana bilgisayar yasak, evden dışarı çıkmayacaksın....
Dediler ki 'Bundan sonra okula gitmek yok. Gidip sanayide çalışacaksın, evde temizlik yapacaksın...

Dediler ki 'Bir daha şu çocukla görüşmeyeceksin....Futbol oyanamayacaksın, gezmek tozmak yasak...

Peki bir de biz soralım o anne-babalara:
Sen okula giderken karnen nasıldı ?

Peki sen neden okuyamadın ?
Peki okuduysan nasıl başardın ?

Çocuğunun genel ihtiyaçları dışında ruhsal ihtiyaçlarını karşılayabildin mi?
Onu sevdiğini biliyoruz ama sevdiğini o biliyor mu?

Okuluna kaç defa gittin ?

Öğretmenleriyle kaç defa görüştün ?
'Odana git dersine çalış'tan başka okumasıyla ilgili bir desteğin oldu mu?

Sayın anne-babalar....
O karne çocuğunuza verildi ancak o karne onların değil sizin karneniz.
Siz suçunuzu bastırıyorsunuz sadece...

Nasıl düzelteceğinize çocuğunuza nasihatler vererek, bağırarak çağırarak değil de aranızda istişare ederek karar verin.
O çocuklar da yarın sizin yerinizde olacak...

Siz kendinizi kurtarmanın peşindesiniz. Sizden geçti mi geçmedi mi bilmiyoruz ama en azından yarınlarınıza sahip çıkın...