Başı doğum sonu ölüm olan tek perdelik bir oyundur hayat. Buncacıkken dünyadaki işgalimiz sonsuz arzularımızın esiri oluveririz.

Çiviler çakarız bizden sonrakilerin de geçeceği yollara tıpkı bizden öncekilerin yolumuza çaktığı gibi.  Yalın ayaktır yürüyüşümüz. Paslı çivilerden kurtulmak için sağa sola sapar bir türlü hedefimize zamanında varamayız. Ömürden uzun hayaller kurar, zamana sığmayan büyük planlar yaparız.

Hayat bizi sevmediklerimizin yanına mahkum ederken sevdiklerimizden uzak tutabilir. İstemediğimiz bu halde mutluymuş gibi davranırken uzakta olanı aklımızdan geçirmemiz bile bizi gerçekten mutlu etmeye yetebilir. Belki de onu sevilesi, özlenesi kılan uzakta olmasıdır ki mutlu eder hemen erişilmezliği. 

Hayat çocukken oynadığımız oyunlara da benzer. Mesela meşhur ‘yağ satarım bal satarım’ oynamaktayız. Halka halindeki insan topluluğunun arkasında dolaşıp peşimizden koşamayacağını bildiklerimizin arkasına mendili koyuveriyoruz. Bir koşuşturma bir kaçışma gidiyor hayat. Yağ satarım bal satarım, ustam ölmüş ben satarım bağırılıyor alkışlarla. Sevgiler, aşklar, dostluklar, arkadaşlıklar bir yana, satan satana satılan satılana…

Hırslar, öfkeler, kinler, nefretler, yalanlar, talanlar, riyalar çivi olmuş tahtadan hayat yolumuzda. Hakiki mutluluğu yakalamak sanki hiç mümkün olmayacak. Yada elimizdekilerin kıymeti olmayacak hiç, adı mutluluk olmayacak. Uzaklarda aranacak mutluluk her daim ama yaklaşmaya cesaret olmayacak.  

Oysa hayat;

Tek perdelik bir oyun,

İki nefes arasında bir ritim,

Göz açıp kapayana kadar geçen zaman…

Bitirmeye yeter;

Bir sel baskını,

Bir deprem,

Bir salgın hastalık,

Bir kaza yada nedensiz gelen ecel…

Başarılı olmak da elimizde başarısız ölmek de…

Her şey ama her şey taşıdığımız el içindeki minicik yürekte…

Sevgiyle kalın..