Dünya nimetlerinin her birimizi nasıl cezbettiği onları elde etmek için yaptığımız türlü çeşit işten bellidir. Evlerimiz, arabalarımız, iş yerlerimiz olsun ister, bunlara ulaşmak için var gücümüzle mücadele ederiz. Oğlumu okutayım, kızımı evlendireyim.

Onların da birer evi, arabası, rahat bir hayatı olsun derken bir de bakarız elimiz, ayağımız tutmaz olmuş. Yani dünyaya ait sermayeyi çoğaltırken, nefes denen sermayeyi tüketivermişiz farkında olmadan.

Bildik bir hikâyedir, anlatılır: Zenginin biri çocuklarına ‘öldüğümde beni çoraplarımla mezara koyun’ diye vasiyet ediyor. Gün geliyor, vakit tamam oluyor. Zengin kişi ruhunu Allah’a teslim ediyor. Cenaze yıkanıyor. Kefenlemeye başlamadan önce çocukları babalarının vasiyetinden bahsediyor ve bir çift çorap getiriyorlar.

Oradaki cemaat ve imam böyle bir şeyin olmayacağını söyleyince de şehrin alimlerinden birine durumu iletiyorlar. Alim zat durumu şöyle açıklıyor:
- Babanız ölürken bile sizi yetiştirmek ve eğitmek çabası içerisinde olmuş. Sizlere; ‘Evlatlarım ben dünyada çalıştım çabaladım bu kadar mal mülk yaptım fakat ahiret yolculuğunda bir çift çorabı bile çok görüyorlar ve giydirmiyorlar. Dünyadan öbür götüreceğiniz dünyaya yalnızca ve yalnızca yaptıklarınız. Bundan ötesi yok’ diyor. Yani dünyalıklarınız dünyada kalacak

Evet, dünyalıklarımız dünyada kalacak. Kabir denen o çukurda, mahşer denen kalabalıkta, sırat denen kıldan ince kılıçtan keskin yolda, cennetliklerin ve cehennemliklerin ayrıldığı meydanda bizi rahatlatacak olan maddiyatımız değil, maneviyatımız olacaktır.

Başlangıçta Türkistan taraflarında bir bölgenin hükümdarı yani dünya sultanı iken vâkî olan bazı ikazlarla hükümdarlığını bırakıp maneviyat sultanı olmaya azmeden ve bunu da başaran İbrahim Edhem (VIII. y.yıl) dünya malına karşı o kadar tenezzülsüzdü ki kimseden bir şey istemez ve beklemezdi. Nefsini yokluğa ve mahrumiyete o derece alıştırmıştı ki bir benzerine rastlanamazdı. Bir gün büyük velilerden çağdaşı ve hemşerisi Şakik Belhi ile karşılaştı ve ona sordu:
- Ey Şakik nasıl geçiniyorsun?
Şakik Belhi cevap verdi:
- Bulunca yiyoruz, bulmayınca sabrediyoruz.
İbrahim Edhem:
- Horasan’ın köpekleri de aynı şeyi yapıyorlar; bulunca yiyorlar, bulmayınca sabrediyorlar, diye karşılık verdi.
Belhi sordu:
- Peki siz ne yapıyorsunuz?
- Biz bulunca dağıtıyoruz, bulmayınca sabrediyoruz.
Bizim İbrahim Edhem Hazretleri hakkında söylemek istediğimiz bu değil. İbrahim Edhem’in, amaç edindiği ve ulaşmayı başardığı yokluk ve mahrumiyeti o derece aşikar, o derece göze batıcı idi ki görenlerde kendisine yardım hissi uyandırıyordu. Varlıklı bir kişi İbrahim Edhem’e yardım etmek istedi.
İbrahim Edhem:
- Yardımını gerçekten zenginsen kabul ederim, dedi.
Adam gerçekten zengin olduğunu, bir şeye ihtiyacı bulunmadığını söyledi. Büyük veli sordu:
- Ne kadar paran var?
- Üç bin altınım var.
- Dört bin olmasını istemez misin?
- Elbette isterim.
- Beş bin olmasını?
- İsterim.
- On bin altının olsa çok sevinirsin değil mi?
- Şüphesiz çok memnun olurum.
-Zengin olduğunu söylüyorsun ama sen gerçekte züğürdün birisin. Sen, on bin değil yüz bin altının olsa yine kanaat etmez fazlasını istersin. Kanaati olmayan insan zengin sayılmaz. Gerçekten zengin olsaydın yardımını kabul edecektim.

Sevgiyle kalın…