BİR Bağ-Kur emeklisi olarak fikrim sorulduğunda;

-“ Bu ülkede emekli oldunuz, öldünüz!” diyenlerdenim.

Zira size bağlanacak emekli maaşıyla bırakın birkaç gün tatil yapabilme hayalini kurmayı, “Açlık sınırının” ötesine geçmeniz mümkün değil.

O nedenle sayın başbakanın, dün açıkladığı emekli maaşlarındaki iyileştirme beni de yakından ilgilendiriyordu..

Hadi diyelim ki, “Ben hala çalışma gücü yerinde olan ve çok yönlülüğümle hayatımı idame ettirebildim.”

Peki ya, “sadece emekli maaşının yolunu gözleyenler?”

İşte onlarla bire bir konuştum dün..

Gelecek Salı gecesi AKS- Kanal-S ekranlarında başlayacak Umut-Işığı’nın jenerik çekimleri için dolaştığım sokaklarda, rastladığım emeklilerle konuşup fikirlerini aldım.

Hayat adına beklentilerini öğrenmeye çalıştım.

Başbakanın açıkladığı en alt limite yüzde 26’lık zam oranını nasıl karşıladıklarını, sordum..

İçlerinde en ilginç cevabı aldığı simitleri satmış olduğu boş sepetinden belli olan yaşlı bir amca idi..

Uzaktan epey bir müddet izledim O’nu..

Kurtuluş Caddesi’nde, bir kanepeye oturmuş.

Bir ayağını altına almış.

Boş, boş gözlerle sepete bakıyordu..

O an içinden neler geçiriyordu tahmin etmek zor elbet.

Ama yarınlara hiçte aydınlık olarak bakamayan bir yüz ifadesi vardı..

Yanaştım yanına ve kısık bir sesle seslendim.

-“ Kolay gelsin amca, simitleri bitirmişsin.”

- Hee, bitirdim oğul..

- Emekli misin?..

- Evat, emekliyim..

- Peki, simit ne iş?.

- Ekmek parası, emeklilik yetiyor mu ki?..

- Sen duymadın herhalde başbakan bugün zammı açıkladı.

- Ne verdi ki?..

- En düşük maaşa yüzde 26, herhalde 70-80 lira geçer her ay eline.

Öyle hazin bir gülüşle baktı ki, yüzüme…

Verdiği cevap, siyasilerin hakir ve boş gördükleri tüm emekliler adına gerçekten çarpıcı ve gerçekleri yansıtıcıydı:

-Ey gidi oğul, yeter mi?..Dün akşam oğlum motora mazot aldı.

-Kaç para ödedi , biliyon mu?..

* * *

Artar mı?..

SALI günleri, bir gece önce çıktığım canlı yayının akislerini yaşıyorum bire bir..

Gerek gelen telefon mesajları.

Gerekse ertesi gün yolda karşılaştıklarım.

Herkes, sıla özlemi gibi içlerinde büyüyen bir ateşi dile getiriyor.

Samsunlunun “ortak duyguları” onlar..

Onlar için konuşacak.

Onlar için hesap soracak.

Onlar için üretecek ve onlara gereken konuları gündeme getirecek insanlar özlemi..

Ateşi diri tutan alevleri besleyen duygular bunlar işte..

Biliyorum; “Samsunlu kendisini konuşana hasret..”

Biliyorum; “bu kentin insanları, kendisi için savaşacak insanları kucaklamaya hazır.”

Kendilerini yanıltmayacak..

Onları kardırmayacak..

Duygularıyla oynamayacak.

Onların dilinden konuşacak..

Onların hislerine tercüman olacak kimlikler bu özlemin ateşinde.

Kendilerinden birini gördüklerinde gözlerinin içleri parlıyor.

Sizinle konuşurlarken, sesleri titriyor..

“Olmalı” diyorlar ”olmalı”.

Bu şehre sahip çıkanların sayısı artmalı..

Artar mı?..

Artmalı!!..

* * *

Günün sözü…

SİZ yeter ki fırsat verin, şans tanıyın.. Bu ülkeye köle olacak çok insan bulunur..N.S

* * *

Fıkra köşesi.

Ses gelmiyorsa..

KARADENİZde bir kadının çok sevgilisi varmış. Temel de,  bizim çapkın hatunun ağına düşmüş.

Tam ise koyuluyorlar bir sure geçiyor, kapı çalıyor, kadın 'eyvah kocam deyip

Temeli bir torbaya sokuyor... Kapıyı açıyor. Başka bir sevgilisi.

İkinciyi içeri alıyor. Bir kapı sesi daha....

Kadın yine 'eyvah kocam' diyor, onu da bir torbaya atıyor...

Açıyor kapıyı başka bir sevgilisi... Onu da içeri alıyor, bir süre sonra gene kapı.

Yine torbaya. Bu sefer cidden kocası karşısında.. .

Herif bir bakıyor evde kocaman üç torba “bunlar ne?' diye soruyor...

Karisi: Pazardan alışveriş yaptım hayatim! diyor.

Adam gidiyor birinci torbaya bir tekme  sallıyor.

Torbadan 'gıt gıdak' sesi geliyor... İkinciye koyuyor tekmeyi 'meeee ' sesi geliyor...

Ucuncuye bir tekme atıyor. Ses yok... Bir tekme daha gene ses yok...

Sert  bir üçüncü tekme daha. Torbadan Temel'in sesi geliyor.

Ula hayvanogli hayvan, ne tekme atip duraysun, ses gelmiysa ya sogandur, ya patatis !!.