Patrik Bartholomeos’un aralık ayı içinde Amerikan televizyon kanallarından birine verdiği röportaj birçoğumuz gibi beni de derinden etkiledi. Bu ülkede yaşayacak, bu ülkenin vatandaşı olacak ve ülke dışındaki platformlarda böyle beyanda bulunacaksın ha diye geçirdim içimden.

Ne demişti Patrik; “Bazen çarmıha geriliyor olsak bile burada yaşamayı tercih ediyoruz. Çünkü Gospel'de (Hz. İsa'nın hayatı) yazıldığı gibi; Mesih'e sadece inanmak değil, aynı zamanda Mesih için acı çekmek gerek"

Bana göre de Bartholomeos, sanki herkes için güllük gülistanlık olan koşullar kendilerinden esirgeniyormuş gibi son derece mübalağalı bir ifade tarzı kullanmıştır. Oysa bu ülkenin bütün insanları dinini gereği gibi yaşayamadığından şikayetçi, sadece azınlıklar değil. Öz yurtlarında üvey muamelesi görmekten muzdarip bir çoğunluk var hatta.

Bu ülkede insanlar inançları yüzünden üniversite tahsili yapamıyor, resmi kurum ve kuruluşlarda çalışamıyor değil mi... Çok da uzak olmayan vakitlerde inancına uygun giyindiği için askerlik yapan evladını kışlada göremeyen, şehit olmuş evladının tören yerine girmesi engellenen, hastanede muayene edilmeden geri çevrilen insanlar görmedik mi…

Bizdeki ucube katsayı düzenlemesi dünyanın başka hangi ülkesinde var acaba. Sadece dinini öğrensin diye ebeveynlerinin iradesiyle İmam Hatip Liseleri’nde okuyan gençlerin katsayı ağına takıldıkları için istedikleri mesleği seçememeleri hangi dini özgürlük yada eğitim hakkı ile bağdaşmaktadır.

Dünyanın hangi ülkesinde dinini öğrenmek isteyen çocuklar için yaş sınırı var acaba. Yüzde doksan dokuzu Müslüman olan benim ülkemde opera, dans, müzik kursları için bir yaş şartı aranmazken, Diyanet İşleri Başkanlığına bağlı Kur’ân kurslarında ve camilerde Müslüman çocuğun Kur’ân öğrenmesi için yaş koşulu aranması da dini özgürlük sorunu değil midir?

Türkiye’de dini özgürlükler alanında çeşitli sıkıntıların olduğu doğrudur. Ama bu sadece gayrimüslim azınlıklar bakımından geçerli bir durum değildir. Müslüman çoğunluğun azınlığınkinden az olmayan ve acil çözüm bekleyen sorunları var.

Türkiye’nin 9. Cumhurbaşkanı Demirel hükümete talip olduğu yıllarda halktan oy isterken, dini temsilcileri etrafına topluyor ve ‘Sizin meclisteki temsilciniz benim’ diyordu. Aynı Demirel ABD’de Türk hükümetini şikayet ederken devletin kıyafet denetimi yapabileceğini belirtiyor, türban tartışmaları meclise taşındığında ise ‘gitsinler Suudi Arabistan'da okusunlar’ diyordu. Aslında Demirel kendine yakışanı yapıyor, siyasi geçmişinin Türk halkına bıraktığı “Dün dündür, bugün bugün” mirasına uygun tavır geliştiriyordu.

Dış güçlerin baskılarından etkilenip azınlıklara genelin sahip olamadığı kadar özgürlük verilmesi bu ülkenin asli unsuru olan Müslümanları kırar. Her seçim dönemi ağızlarına bir parmak bal çalarcasına inanç özgürlüğüne ilişkin geliştirme vaatlerinde bulunup seçimin hemen ertesinde unutan siyasiler bu konuda son derece hassas bir denge sağlamak zorundadırlar.    

Yani Patrik Bartholomeos bu ülkede kendini çarmıha gerilmiş gibi hissediyor ve bunu söylüyorsa da asıl çarmıhta gerili olanlar bu ülkenin asli unsuru olan Müslümanlar.

 Sevgiyle kalın…