İdeolojilere takılı kalmadan, adam ayırmadan, önyargıdan uzak ve tarafsız olmaya gayret ettik. Biz bizde olanı dilimiz döndüğünce aktaralım istedik. “Haksızlık karşısında susan şeytandır” ayetinde bahsedilenlerden olmayalım diye…

Eskittiğimiz senenin ilk gününde Filistin topraklarında, Gazze’deydik. Medeni(!) dünyanın Müslüman katline nasıl seyirci kaldığını anlatmaya çalıştık. “Gazze’de yaşamak” diye başlayıp yazıya oradaki dramı hissedebildiğimiz kadarıyla aktarmaya çalıştık. Masum insanların öldüğünü, ana-babaların ağladığını, çocukların öksüz-yetim kaldığını görüp sessiz kalamazdık, kalmadık. “Kan ağlıyor Filistin”, “Kudurmuş köpek bunlar” diyerek öfkemizi tepkiye dönüştürmek istedik.

Ülke mart ayında gerçekleşen yerel seçim atmosferine girdiğinde biz de o sürece kilitlendik. “Başkan adaylarına” başlıklı yazımızda tarihten bir örnekle yollarına ışık tutmaya çalıştık. Böbürlenenleri, kendini dev aynasında görenleri fark ettiğimizde “Mağrurlanma padişahım; senden büyük Allah var” dedik. Kazandığı zaferin sarhoşluğunda olanlara, kırıp dökenlere “Zulüm eken isyan biçer” diyerek aba altından sopa gösterdik.

Bir dönem Karadeniz’in ötesine uzandık. Başkalarının aklıyla iş yapmaya kalkışıp öz ailesine karşı duran, kendimizden bir parça bildiğimiz Azerbaycan’a “Könül bayrağını kim endirebilir ki” diye cevap verdik. Bir de “Dostlara mektup” yazdık ki yazarken hücrelerimizin her zerresinde hissettiğimiz kardeşlik duygusu dünyayı sarsın.

Bu kadar ciddi şeylerle uğraşırken bir de şarkı nakaratı dolaştı dilimize “Yaş mı da kuru mu” dedik. Bir imzanın gerçek olup olmadığı tartışılıyordu gündemde. Doğal olarak önce herkes kuru dedi imzaya ama ıslandı sonradan. İmza ıslanınca tartışma da bitti zaten.

Ülkemde ve kendi çevremde öylesine yanlış işler yapılmaya başlanmıştı ki içim içimi yiyordu. Yukarı tükürsem bıyık aşağı tükürsem sakal misali “Söylesem tesiri yok sussam gönül razı değil” dedik biz de.

Hukukun üstünlüğünü her platformda söyleyen ve yazan insanlarız. Ama hangi hukuk derseniz “Çan kimin için çaldı” başlıklı yazıda bahsettiğimiz hukuk değil. Ülkemizde faili meçhuller istemiyoruz. Baklava çalanın içeride, banka boşaltanların dışarıda olduğu bir adaleti de istemiyoruz. Daima haklının yanında olan, haklıya Hak adına hakkını veren hukuku istiyoruz.

 “Medeni Avrupa’nın İslam’la imtihanı” derken İsviçre’de oylama sonucu minareye hayır diyen haçlı zihniyetine karşı gözümüzü açık tutmamız gerektiğinden bahsediyorduk.

Bir ara devletin başındakiler hadi açılıp saçılalım dediler. İlk başta iyi bir şeydir hadi açılalım dedik. Ama gördük ki açılım katil yakınlarını davul- zurna ile ülkeye getirmekmiş, Tokat’ta gencecik yavruların kalleş kurşunuyla şehit edilmesiymiş, üniversite hayalleriyle yanıp tutuşan Serap’ın Molotof ateşiyle yanarak ölmesiymiş. Biz de "Açılım Serapmış Tokatmış” diyerek dile getirmeye çalıştık düşündüklerimizi.

İşte koca bir sene daha tükettik ömürden. 2010 yılına dair beklentilerimiz, dileklerimiz, temennilerimiz ve dualarımız var. Sebepsiz yere masum insanlar ölmesin. Adalet güçlünün yanında olmasın. Tüm dünyada sevgi, barış, mutluluk ve huzur egemen olsun. Hadi bunlar olmadı diyelim hiç olmazsa gelen gideni aratmasın.

Sevgiyle kalın…