İlk ve Orta Okullu yıllarım… ‘Siyah Gölge’ TRT 1’de… Basketbol salgını bizim mahalleye, sınıfa da girdi. O diziden sonra o salgın içinde kalmayan mı oldu? Futbol antrenmanından çıkıp, basketbol potasının altında soluğu alıyorduk. Okul zamanı ya ders aralarında, ya da okul çıkışı sonrası demir kapılar kapanmadan hava kararıncaya kadar bu fırsatı yakalardık. Bugün kü gibi Gençlik ve Spor İl Müdürlükleri her mahalleye, her sokağa götürdüğü gibi pota ve demir aksam hizmeti yok. Şimdi yerel yönetimler bu konuda oldukça iyi. Boş buldukları alana yeşillendirme ve park çalışması onun içine de küçük bir basketbol sahası ve potası dikiyor

**
Yıl 1972… Merkez Orta okulu’nda okuyorum. Okul sonrası özel izinle antrenman yapabiliyor okul basketbol takımı. Sırf basketbol potasından faydalanabilmek için okul basketbol takımına girdiğimi bilirim. Hafta sonu ise mahalle arasından çıkıp okul bahçesine yöneldiğimizde demir kapıların üzerinden atlayıp okul bahçesine daldığımız günler… Ya 2 ya da 4-5 kez topu potaya atmaya fırsat bulduğumuz bu kaçamak spor yapma çabasında bir ses,

-Dırrrt, düüttt, dırrrt…. Çıkın ulan okul bahçesinden. Bu gün hafta sonu. Gidin dersinizi çalışın. Ne işiniz var burada. Valla anne babanıza şikayette bulunurum”
Derdi okul HADEME’si…
Boynumuz bükük, zar zor para biriktirip sahip olduğumuz basketbol topu elimizde gerisin geri okulun demir kapısının üzerinden atlayıp evin yolunu tutardık. Bizim okulun bahçesine bizden başka kimse giremezdi. Yani biz de giremezdik de yani başka okul çocuklarının gelip de bizim okul bahçemizde spor yapması ve o boş alanı kullanması gibi bir lüksü yok.
Eğer ki karşılaşılırsa aynı saha da şöyle bir cevap
-Çık git aslanım. Burası bizim okulumuz…

Yani okullarımızda gördüğümüz ders, müfredat, eğitim aynıyken nasıl olur da sporun evrenselliği konuşulup mesajlar verildiği platformda böyle ayrımcılık yapılmış şaşılacak şey doğrusu. Okul bahçesinde çocukların artık sınırsızca spor yapabileceği, konferans salonlarının kullanılacağı ve etkinliklerin hafta sonu da mahalle ve semt insanlarınca değerlendirileceği iznin verildiği haberine en çok sevinenlerdenim. Çünkü bunun acısını yıllarca çektik. Spor yapacak alan yokken okul bahçeleri 30 yıldır vatandaşlara, bölge yaşayanlarına hep  kapalı tutuldu. Buna rağmen yine de milli sporcular, şampiyon takımlar çıkarttık. Demek ki o demir kapılar kapatılmamış
-Hassstir… Yürü evine” diye kovulmalar yaşamamış olsaydı çoktaannn Dünya şampiyonaların ve uluslar arası başarılarda bir çok ülkenin önünde kürsüye çıkma başarısı göstermiş olacaktık. Olsun geç oldu ama böyle iyi oldu. Şimdi tiyatro salonu arayan tiyatrocular, binlerce lira verip sanat yapacakları yerlere para ödemeyecekler. Sanat yapabilme adına gayret gösterip eserlerini sergilemek isteyen sanatçılar, üreten ve spor yapmak isteyen çocuklar okullarında daha özgür ve daha bir sevinçle eğitim öğretimlerine devam edecekler. Karar güzeldir, geç alınmış bir karardır… Uygulayıcıların elleri dert görmesin… Şimdi sessiz ve ölü toprağı serilmiş okul bahçelerinden cıvıl cıvıl sesler yükselecek.  7 gün 24 saat çalışan ve üretimin devam ettiği okulların bahçesinde sınırsız bir paylaşım yaşanacak… Ne güzel ne güzel..