Çıkan bölümün özeti..
HAYAT içerisindeki uçurumlar, gerekli köprüleri kuramadığınız takdirde sürekli büyür.
Bu, başlangıçta seçimlerini mantıklarına göre değil de, duygularına göre yapan kadın ve erkek için kaçınılmaz sondur.
İşte bizim hikayemizde de, olan budur.
Anti sosyal bir erkek.Hayat dolu bir kadın..
Ve zaten yanlış olan bir evliliğin önlenemez çöküşü.

Bir şeyler yapmalı.
Bir karar almalıydı artık.
Böyle devam edemezdi..
Ve sonunda o kararı aldı.

Kendisini ziyarete gelen erkeği yolcu ederken, iki yanağından öptü ve;
‘Bir daha görüşmeyelim.!’ dedi…

BÖLÜM-6

DURALADI erkek bir an ve soran gözlerle baktı.
Daha bir şey söyleyemeden kadın onun sorusunu cevapladı:
‘Dönülmez bir yola girdiğimi fark ettim.
Sen çok iyi ve farklısın.
Her geçen gün sana daha çok bağlandığımı hissediyorum.
Kendimi frenlemesem nerede durabileceğimi kestiremiyorum.
Ne olur beni affet!.
Kısa zamanda  öyle şeyler yaşattın ki bana..
Ama korkuyorum.
Sana hayır diyememekten ve olacak başka şeylerden.
Ne olur affet.
Sadece arkadaş kalalım’..

Ne diyebilirdi?..
Sevdiği ve her geçen gün daha da bağlandığı kadın öylece karşısına dikilmiş ve;
‘Bir daha görüşmeyelim’ diyordu..

O an aklına bir şey gelmedi..
‘Peki’ deyiverdi sadece ..
Elini uzattı kadın ve iki arkadaş gibi birbirlerini yanaklarından öptüler..

Veda anından kalanlar bunlardı işte.
‘ Arkadaş kalalım ve peki’ sözcükleri..

Merdivenleri nasıl indiğini anlayamadı erkek.
Basamakları yürüyerek mi iniyordu, yoksa yuvarlanıyor muydu.
Hiç farkında değildi..

Toy bir erkek değildi ama olanlara bir anlam vermiyordu.
Ne olmuştu, hakikaten.
Neden, birden bire bitivermişti?.
Bir yanlış mı yapmıştı, farkında olamadığı..
Kadın onun aradığı erkek olmadığını mı düşünmüştü?.

Sorular…Sorular..Sorular..
Cevabı olmayan bir yığın soru..
Peki ya cevap..
Cevabı yoktu işte..
Beklenmedik anda başlamış.
Yıldırım hızıyla gelişmiş ve aynı hızla sona ermişti..

Olgun bir erkek gibi davranması gerektiğini biliyordu.
Nihayetinde genç, evli ve çocuk sahibi bir kadındı ilişkide olduğu.
Hem de böylesine ilişkilere son derece acımasız bakan, onay vermeyen muhafazakar bir toplumda yaşarken..

Kadın haklıydı.
Korumalıydı kendini.
Evliyken ve her gece kocam dediği bir erkeğin yatağına girerken bir başka erkeği sevdiğini kime, nasıl anlatabilirdi ki?.
Zaten bunlara karşı bir terbiye ile yetiştirilmişti.,
Şimdi karşı olduğu şeyleri yapan biri olarak nasıl yaşayabilirdi?.
Bunları düşünerek hak verdi kadına..

Yok, yok vermedi.
‘Olmaz!’dedi.
Olamaz!.
Sebep bu olamaz.
Beni çok sevdiğini biliyorum.
O bakışların başka bir anlamı olamaz.
Bu kadar seven kadın, bu nedenle terk etmez diye geçirdi aklından..

O zaman ne?..
Ne, değişmişti?..
Neden, ‘Ayrılalım’ demişti?.

Kim bilir, belki de yaş farkı..
‘Şimdi her şey güzel gidiyor ama 25-30 sene sonra ne olacak’ diye düşünmüş olabilirdi kadın..

Sadece bunlar değil sevdiğini yitirmiş bir erkeğin düşüneceği ne varsa geçti aklında.
Binlerce ipe sapa gelmeyen ama onu bir türlü tatmin etmeyen düşünce..

Bir taraftan yürüyor..
Bir taraftan da düşünüyordu.
Yanlarından geçtiği yüzlerce insanı göremeden, onlara çarpa, çarpa yürüdü..
Niye, nereye yürüdüğünü bilemeden….

Hayat böyledir işte..
Yıllar sonra tam da mutluluğu yeniden yakaladığınızı düşündüğünüzde öyle bir tokat atar ki size..
Gerçekleri yeniden fark edersiniz.
Yasakları..
Yasak olanlarla yaşamanın imkansızlıklarını..
Olmaması gerekse bir aşkın adı neden ‘Yasak Aşk’ olsun ki?..

Onun yaşadığı, ya da yaşamaya çalıştığı böyle bir şeydi.
Evli bir kadındı sevdiği..
Evli..
Bir başka erkekle beraberliği olan.
Onunla aynı yatağı, masayı, havayı hayat adına her şeyi paylaşan bir kadın..

Gözü karaydı erkeğin.
Kimin ne düşüneceği umurunda olmazdı.
Ama kadın bunlarla baş edememiş ve kaçmayı tercih etmişti..
Kaçmak diyorum çünkü bir insan seviyorsa önce sevgisine, sonra sevdiğine sahip çıkmalı.
Kadın çıkamamıştı işte.
Korkmuştu..
Sevgisinden.
Yeniden sevmekten.,
Ve gerçek sevginin ne kadar güçlü olduğunu gösteren erkekten korkmuştu.

Bu ihtimallerin hepsi olabilirdi.
Ya da hiçbiri..
Yeniden yalnızlığına dönen bir erkeğin beyni buna neden olabilecek daha milyonlarca düşünce üretebilirdi.
Peki, çare olabilir miydi?.
Yalnızlığın acımasız pençeleri onun canını acıtmaktan vazgeçer miydi?..
Yaşadıkları ve duyduklarıyla tepetaklaK olan bir hayat yoluna girer miydi?..

İşte yeniden yalnızlığına geri dönmüştü..
Ne kadar yürümesi gerektiğini bilemediği uzun bir yol..
Yabancısı değildi ama içi acıyordu..
Öyle bir acı ki, nefes almasını bile zorlaştırıyordu.

Derin bir iç geçirdi erkek..
Ve zamanın acımasızlığına teslim olurken
gözleri doldu..
Ağlıyordu….

DEVAM EDECEK….