RAMAZAN ayı geldi..
Çeşitii kuruluşlar iftar yemekleri düzenlemeye başladılar..
Birilerinin karnını doyurmak değil elbette, bu yemekleri amacı.
Katılanların çoğu aynı insanlar.
Ama amaç onlarla beraber olabilmek bu mübarek ay içinde.
Yoksa herkes, her kuruluş gücü nisbetinde hayır, hasenat görevini yerine getiriyordur.
Dedim ya, maksat:
Bir hoş seda ve;
Beraber olabilmek..

Canik Belediyesi bir iftar yemeği verdi.
Atakum Belediyesi’de.
İyi de olmuş yemekleri.
Allah, niyetlerini kabul etsin.
Her ikisine de bizzat davet aldım.
Aynen TSO’nun ve Samsun Gıda’nın davet ettiği gibi.

Yıllardır katılmıyorum bu tür yemeklere..
Kimsenin şahsı ile ilgili değil bu tavrım.
Özel nedenlerim ve kabullerim var bu konuda.
Hoş kimse de eksikliğimi hissetmiyordur zaten.

Ben yine de yazayım da;
‘Yanlış anlaşılmasın’istedim..

+  +  +

BİRAZ EKONOMİ.

EKONOMİ dedimse;
Bilirkişi falan değilim..
Kendi ekonomimibilir, düzenlerim.
Ülke ekonomisine yorum yapacak kadar da, bilhi sahibiyim de.
Yine de, asıl yorumu ihtisas sahiplerine pas ederim.

Bu ülkenin bir vatandaşı olarak, ülke ekonomisinin ileri gitmesini arzu ederim.
Kıskançlık, haset duymadan hem de.
Kim yapmış?.
Kim becermiş?.
Benim düşüncemde birilerimi?.
Değil mi?
Ayırt etmeden hem de..

Bilirim ki, ülke zenginleşirse;
Ben de istifade ederim..

Şimdi izliyorum uzaktan, uzaktan..
Ekonomi büyüyor.
Kriz, teğet bile geçmiyor.

Büyüsün elbet.
Teğer te geçmesin.
Hatta lafı bile edilmesin.

Ama bazı şeylere aklım ermiyor işte.
Ne de olsa, Ekonomist değilim!.

Ülke, büyüyorsa..
Kriz teğet geçmiyorsa..
Bu Avro’ya, Dolar’a ne oluyor?.
Bu kadar artış, ne anlama geliyor?..

Borsa ile ilglilenenlerden duyuyorum.
‘Bir başka ülkede Borsa yüzde 5’in altında düşüş ile kapansa; deprem olur’ diyorlar.

Bizde,yüzde 10 düşüyor.
Ekonomi büyüyor!.

Burada bir yerde yanlış var ma;
Vallahi de anlamıyorum!.
Tillahi de!..

+    +     +

TEK BAŞINA...

BU bir film ismiydi..
Yazılmış bir senaryonun uygulaması yani..
Hayat içinde yaşanan.
Ve sürekli tekrarlanan bir film..
Bitiyor..
Teni baştan bir yenisi çekiliyor.
Hayat, bir sahne.
Biz de, yenilenen senaryonun değişen oyuncuları..

T ek başına olmak...
Yalnızlığı yaşamak.
Nasıl bir şey sizce?..

Mesela, Don Kişot..
Hayal dünyasındaki canavarlarla savaşan yalnız savaşçı.
Peki gerçekte yalnız mıydı?..
Değildi elbette..
Çünkü onu hiçbir zaman  yalnızlığa terk etmeyen Panço’su vardı..

Mesela; Ferhat..
Bir başına dağları delmişti..
Hala sular akar okanallardan zaman, zaman..
Bir başına dolaşmıştı aşkı yüreğinde.
Yalnız değildi yani.
Zira Şirin’i vardı yüreğinde..

Mesela Kerem..
Yangın vardı bedeninde.
Aşkına şiirler yazdı sazıyla..
‘Keşiş bahçesinde bir güzel gördüm,
Aklım başımdan aldı ne çare?
Taramış zülfünü, dökmüş yüzüne,
Serimi sevdaya çaldı ne çare?’

Tek başına yaşadı sevgisini uzunca bir süre.
Ama yalnız değildi.
Çünkü ateşi yüreğine Aslı’sı düşürmüştü..

Yalnız olmak değildir, TEK BAŞINA olmak.

Kalabalıkların ortasında anlaşılmadan yaşamak.
Neler hissetiği..
Neler yaşadığ bilinmeden yaşamak.
Akıtırken saklamak, göz yaşlarını.
Gülerken ağlamak, insan içinde..
Ve acılarını yüreğinde yoğurmak.

Nefes almayı başarabilmek, tonlarca ağırlık çöktüğünde bile bedenine.
Her keresinde, karabasanlarla uyanmak.
Mutlu ederken, mutsuz olmak.
Uzatırken yardım ellerini.
Kendine uzanacak elden, yoksun kalmak.

Sevgi ile yaşamak sevgisizliği..
Alınan her nefeste, ölümü kucaklamak..
İşte budur, Tek başına yaşamak..
Herkes umuda uyanırken.
Sevgi pınarları kurumuş bir yürekle her sabaha uyanıp,
Tekrar, tekrar..
Ölümü yaşamak..
Bir başına..
Tek başına yaşamak..
Ruhsuzların dünyasında..

Günün Sözü:

BEDEN değildir yalnız olan..Siz onu ruhunuza sorun..N.S