HİKAYEMİZ iki haftadır  devam ediyor.

Bir hafta boşluktan sonra bir hikayenin içinde kalmak zordur.

Bunu biliyorum.

O nedenle kısa bir özetle devam edelim.

Mutsuz bir evliliği kadının.

Normal seyrine girme şansı da yoktu.

Daha baştan yanlış yapmıştı.

Kendisine hiç uymayacak bir erkeği eş olarak seçmişti.

Mutsuz bir evlilik, kadını her zaman yeni bir arayışa iter.

Toplum yapısı müsaade etmese bile.

Bu seferde öyle olmuş.

Yeni bir erkek, evliliğinin ne kadar anlamsız olduğunu daha net olarak ortaya koymuştu……..

BÖLÜM- III

ARTIK daha sık görüşüyorlardı.

Çünkü her ikisi de yalnızdı..

Kalpleri yeni bir heyecanı yaşayarak deli, deli atıyordu.

Elbette erkeğin bu mutluluktaki payı büyüktü.

Uzun bir yaşam deneyimi.

Sosyal bir kişilik.

Saygınlık.

Toplum içinde edinilmiş önemli bir yer.

Ve deneyim..

Her türlüsü hem de..

Hayata dair ne varsa..

Yaşam..

Sevgi..

Hüzün.

Aşk..

Para..

Bir kadın, bir erkekten daha başka ne isteyebilirdi ki!..

Hele, hele çile ve yokluk üzerine kurulmuş uzun evlilik yıllarından sonra.

Her yeni ilişkide erkek, daha önceki alışkanlıklarının çoğunu terk eder.

Daha doğrusu erteler.

Aceleci değildir.

Anlayışlı.

Vakur.

Dinleyen ve çözen..

Hangi kadın, başkası tarafından dinlenmekten hoşlanmazdı ki?..

Ama inanın, zaman her şeyin tekrarını yaşatır insana..

Balayı evlilikte de aynıdır.

Yeni bir ilişkinin ilk baharında da..

İşte şimdi onu yaşıyorlardı.

Her şeye yeniden başlamışlardı..

Sevmeye.

Ve yeniden hissetmeye..

Sabah, akşam arabada geçirdikleri kısacık zaman bile kanlarını kaynatmaya yetiyordu.

Sanki hayatlarının ilk aşklarını yaşayan taze bir genç kız ve körpe bir delikanlı gibi..

Aşk, böyle bir şeydir işte.

Nereden estiği kestiremediğiniz bir rüzgar!.

Duramazsınız önünde..

Sürüklenir, gidersiniz..

Kadın da, erkek de bu durumdaydılar işte..

Buluştukları her an, hayatın yeni bir başlangıcı.

Ayrıldıkları an ise,cehenneme açılan bir kapı..

Akşam olduğunda ikisini de en zor gelen buydu işte!

Ayrılmak mecburiyeti..

Kadın evliydi zira.

Her ne kadar sevmese de, evliliğinin tek güzel ve mutlu yanı olan çocuğuna gitmek.

Biliyordu gerçeği ama bir türlü terk edemiyordu erkeğini.

Ellerine öylesine sarılıyor.

Öylesine sıkıyordu ki!..

Kim bilir kaçıncı defadır arabada arkasından sarıldığı erkeğine sarılıyor ve soruyordu:

‘Beni seviyor musun?’

Seviyordu elbette.

Hem de deliler gibi.

Havadan, sudan, hayattaki her şeyden, canından çok.

Her ayrılık vakti geldiğinde gözleri doluyor..

Hüzün, bir karabasan gibi çöküyordu bedenine.

Sevmiyordu akşamları..

Sevmiyordu işte!..

Çünkü akşamlar, sevdiğini ondan alıp, götürüyordu.

Hem de, bir başka erkeğin olduğu eve..

Her seferinde aynı şeyleri düşünmüştü;

Sevdiği kadın, kendisi için hiçbir şey ifade etmediğini söylediği bir erkekle paylaştığı o eve gidecek.

O varken soyunacak.

Yemek hazırlayacak.

Ve o adamla aynı yatağa girecekti.

Aman Allahım!

Buna seven bir kalp, dayanabilir miydi?

Düşündükçe, karnına, göğsüne sancılar giriyordu..

İşte onun için akşamlara düşman olmuştu.

Ve akşamları artı hiç sevmiyordu.

Çaresizdiler ama..

Ayrılmak mecburiyetindeydiler.

Her akşam tekrarlanan senaryoyu yeniden yaşayacaklar:

‘Kadın, çocuğunun hatırına mutsuzluğun mekanına ..

Erkek, yalnızlığına geri dönecekti……….

DEVAM EDECEK…………

FIKRA KÖŞESİ…

HALI SERDİLER !..

EŞKİYA bir köyü basar ve ağanın karısıyla birlikte 3-5 kadını da dağa kaldırır.

Ağa ve adamları iz sürüp eşkiyayı kuşatır.

Baş edemeyeceklerini anlayan eşkiyalar, kadınları bırakıp kaçar.

Ağa karısına sorar :

—Ne yaptılar size, hele anlat!

—N’olacak, hepimizin ırzına geçtiler.

— Vay!! Söylemedin mi ağanın karısı olduğunu?

—Söyledim.

—Eeeee, ne yaptılar?

—Altıma halı serdiler...

GÜNÜN SÖZÜ

AŞKI yaşamamış bir insan, hayatı yaşasa da onu tanıdığını söyleyemez..N.S