DUYGULARIYLA yaşayan bir toplum olduğumuzun herkes farkında.

O nedenle de herkes azami derecede istifade etmeye çalışıyor bu zaafımızdan.

Özellikle dilenciler.

Her yerdeler.

Sokak başlarında.

Altgeçit çıkışlarında.

Dolmuş duraklarında..

Raylı Sistem’de..

Çarşı, Pazar da..

Nerede isterseniz orada karşınızda.

Hani bir reklam kuşağı vardı bir zamanlar

-Radyonuzu açarsınız karşınızda, reklamlar.

-Televizyonunuzu açarsınız karşımızda reklamlar.

-Sinemaya gidersiniz karşınızda reklamlar.

Aynen öyle olduk yani..

Hele Ramazan’da geldi ki!..

Tut, tutabilirsen.

Yürümek mümkün değil..

Neredeyse yapışıyorlar insana.

Gencecik kız çocukları.

Ya da, kucaklarına aldıkları bebelerle duygu sömürüsüne giren tipler.

Yemin olsun nefret eder oldum.

Ben el açana, inadına bakmam bile.

Asıl fakir, kendini ifade edemeyendir.

İsteyemeyecek kadar gurur sahibi olandır.

El açamayacak kadar izzetli insandır.

Öylesini bulur ve yardımcı olurum.

Ya da, bilenin bildiğine elimden geleni yaparım.

Ama bakın sokaklarımıza;

Dilenciden geçilmiyor.

Sokakta, çarşıda, pazarda insana sülük gibi yapışan ve dilenciliği artık sektör haline getirmiş bu insanlara, ‘Dur!’ diyecek yok mu?..

Allah aşkına, belediyenin zabıtaları bunları görmüyor mu?..

Namusuyla simit satan.

El arabasında ekmek  kovalayan anlı, şanlı zabıtalarımızın forsu, dilencilere geçmiyor mu?..

Sayın belediye başkanları size de sesleniyorum.

Sadece Samsun’da yaşayanlarla değil.

Ramazan’da başka şehirlerden kente dolan dilencilerle de her gün yüzleşmek mecburiyetinde miyiz?..

Saathane’yi..

Cumhuriyet Meydanı’nı..

Büyük Cami çevresini.

Raylı Sistem’in köşe başlarını..

Bankalar Caddesi’ndeki kaldırımları görmüyor musunuz?.

Oralardan hiç mi geçmiyorsunuz?.

Hadi sizin işiniz çoktur.

Ellerinde telsizler birer kovboy gibi dolaşıp zavallı bulduklarına esip, gürlemeyi marifet sayan zabıtalarınızda mı görmüyor?..

Bu soytarılığa bir el atın.

Ciddi olarak hem de..

Fakir, bizim fakirimiz.

El de atarız.

Sahipte çıkarız.

Ama bu duygu sömürücülüğü yapıp Samsun halkını adeta taciz eden dilencilere ne yapacaksınız.

Bir an önce yapın..

YENİ FARK ETMİŞLER..

BİR haber okudum..

Güldüm için, için..

‘Yayalar Trafik Kurallarını hiçe sayıyorlarmış!’

Ee, günaydın!..

Yeni mi fark ettiniz.

Dün bir bahane ile Garanti Bankası Samsun Şube Müdürü Gökhan Bey kardeşime uğradım.

Yanında Kurmay Albay misafiri vardı.

Laf lafı açtı.

Konu trafiğe geldi.

Yukarıda yazdığım konu.

‘Yayalar, trafik kurallarını hiçe sayıyorlar.’

Onlara geçmişten bir anımı anlattım.

Sizlerle de paylaşayım.

90’lı yıllarda Klas TV’de yapıyorum Umut Işığı Programını.

İçerikte, her hafta bir köy belgeseli var.

Genel Yayın Yönetmeni Kenan Engizli kardeşimin cipiyle gidiyoruz köylere.

Yine bir köy yolundayız çekimler için.

Ben önce Kenan ile oturuyorum.

Arkada da o zaman kameraman olan Hakan Çelikbaş var.

Yolumuzun üzerine bir inek sürüsü çıktı.

Kenan korna çalıyor..

Çekilmiyorlar!.

Arkalarına kadar yanaşıp gaz sesi veriyor.

Tınlamıyorlar!.

Ne de olsa, inek sürüsü muhatabımız.

Sonra gittiğimiz köy yolu.

Yol da onların.

‘Çek!’ dedim Hakan’a..

Çekebildiğin kadar çek.

Sonra kente döndük.

Hakan ile beraber doğru Cumhuriyet Meydanı’na.

Hani orada seyahat acentelerinin olduğu kaldırımdan meydana geçmek için kullandığımız yaya geçidi var ya:

İşte o yaya geçidine gittik.

Hakan kamerayı çalıştırdı çekiyor.

Işık yeşilmiş, kırmızıymış.

Kimsenin umurunda değil.

Sivili de geçiyor.

Polisi de.

Askeri de geçiyor..

Öğrencisi de.

Epey malzememiz oldu.

Ben o hafta ekrana çıktığımda köydeki inek görüntüleri ile yaya geçidinde, kırmızıda geçenleri ve hiç kullanmayanları peş peşe verdim ve;

-Bunlar köyde yolumuza çıkan inekler.

- Bunlarda, şehirde rastladıklarımız.

 Onların adını da siz koyun! diye bitirdim..

Eh, bunlar benim yıllar önce tespit ettiklerim.

Bugün de, bazılarının yeni fark ettikleri !..

Günün Sözü:

Kuralsızlığın tek ilacı; EĞİTİM dir..N.S