ARZU edilecek bir şey değil belki ama var!..

Hem de, her yerde.

Her sektörde..

Her kesimde..

Ben ,’kamplaşma’ diyorum.

Siz , istediğinizi.

Ama var!..

Sektör ve isim belirtmeye gerek yok.

İş dünyasında da var.

Siyasette de..

Herkes bir grup kurmuş kendine.

Bir de gurup başı.

Genelde bir siyasetçi oluyor bu gurup başı..

Diğerleri de onun etrafında kümeleniyor.

Aynı fikrin.

Aynı ülkünün.

Aynı camianın bireyleri olmalarının hiçbir önemi yok.

Önemli olan güç olmak.

Ve o gücü zamanı geldiğinde daha da yukarılara tırmandırmak..

Güç.

Daha fazla güç!..

Taşıyıp, taşıyamayacağını bilemeden hem de..

Megalomanlık diz boyu..

En büyük benim!...

En güçlü!..

En zengin..

En kariyerli..

En…En….En…

Çevresini, yakınındakileri, yanındakiler hiçe sayacak kadar ‘En’ler…

Ve işte o En ler, bizi gittikçe birbirimizden uzaklaştırıyor..

Bazen düşünüyorum;

‘ Nerde kaldı? tevazu, alçakgönüllülük..

Saygı, sevgi..

Güce bu kadar mı esir düşüp, insanlığımızı yitirdik..

Yazık !...

Yazı ki, çok yazık !...

Hayat bana çok önemli bir şey öğretti..

Ve özünde rahmetli babam..

‘Büyüdükçe, küçülmesini.’

İnsanları, sevgi ile ezmesini..

Bilgini, bildiğini, elindeki gücü, yeteneğini,  zenginliğini insanlarla paylaşmadan..

Onların istifadesine sunmadan..

Senin büyüklüğünün, gücünün, zenginliğinin, bilginin, yeteneğinin;

Ne anlamı var ki?..

Zaten bu hasletlere sahip olsaydınız;

İnsanlardan bu kadar uzaklaşabilir miydiniz?..

Tevazuunuzu yitirmemiş olsaydınız;

Gücün kalkanını bu kadar siper edebilir miydiniz bedenlerinize?..

Bilgi, birikim, zenginlik ve güç ait olduğunuz topluma daha çok katabilmek için istenir.

Onlardan uzaklaşmak için değil.

Ama dedim ya;

Herkes bir köşeye çekilmiş.

Kendi gurubunda..

Gurup başları da, yanı başlarında..

Körlerle, sağırlar birbirlerini ağırlıyor..

Geleceğe plan yapılıyor.

En büyük..

En güçlü olmak için..

Ama bu arada kazanlar kaynıyor..

İnsanlar yargılanıp, asılıyor kafalarda.

Hatta ömür biçiliyor hakimiyetlere.

Ne için?..

Bir başka gurupla, yeni bir güç olmak için.

Ayrışarak..

Ayrı düşerek..

Kamplaşarak..

BURMA KARŞI DURMAYA HAZIR..

HAFTA SONU bir düğünde beraberdik Burma ile..

Orada ayak üzeri konuşmuştuk..

Hafta içi yazdığım Emniyet Müdürlüğü’nün Atakum’da yapılması planlanan yeni binası için..

Konu yeni değildi,,

Ama nadasa bırakılacak gibi de değildi.

Oldu, bittiye getirilmesine de meydan bırakmamak lazımdı.

Ben nihayetinde sivil bir vatandaşım.

Yani, ‘yetkilerle donatılmış bir yetkili’ değilim.

Aklımın erdiği kadarıyla, kentimin menfaatini ilgilendiren konuları yazar, konuşurum.

O kadar..

Bir yaptırım yetkim olamaz

Yetkili bir kurulda konuşma şansım da..

O nedenle yetkili ağızların bu konularda seslerinin yüksek çıkması gerekiyor.

Burma’da onlardan biri.

Üstelik bölgesini de yakından ilgilendiriyor..

Bugün Gazete Arena Haber Merkezi görüştü Burma ile..

Turizm ve sayfiye bölgesi olarak lanse edilen Atakum’da böyle bir yoğunluğun belediye başkanınca nasıl yorumlandığını sordular.

Öyle ya, Metin Burma Atakum’un ilk başkanı.

10 yıl, evladı gibi uğraştı.

Şimdi bir beş yıl daha yetki aldı.

Atakım’u tarifine uygun tutmak öncelikle onun görevi..

Yeni yapılacak binaya karşı olduğunu söylemiş.

Büyükşehir ile bu konuda koordineli çalışmaya hazır olduğunu da..

‘Emniyetin yeni ve huzur içinde çalışacağı bir binaya ihtiyacı olduğunu kabul ediyor ama Çevik Kuvvet arazisinde böyle bir yapılaşmaya müsaade etmeyiz’ diyor..

Büyükşehir Belediyesi’nin bina yeri için Çobanözü Köyü Merasını önerdiği hatırlatınca da;

‘Gerekirse biz de yeni bir yer ve ihtiyaca cevap verecek bir bina için çaba sarf ederiz’ diye de ekliyor.

Sorumluluk sahasındaki bir gelişme için sorumlu bir davranış.

Sesini sürekli yüksek tutmalı bence..

Günün Sözü:

HALKIN vermediği güç balon gibidir.Gün gelir, söner..N.S