ONLARI çoğu zaman göremezsiniz.
Görseniz de fark edemezsiniz..
Aslında hep gönündedirler.
Sabahtan akşama çalışır, üretirler..
Emekçidirler..

Hiç ön plana çıkamazlar.
Daha doğrusu çıkartılmazlar..
Sabah vardiya ile beraber dağıldıkları görev yerlerinde aldıkları işi yetiştirebilmek için ter dökerler.
Kimi şoför..
Kimi kürekçi, tırmıkçı..
Kimi, teknisyen..
Kimi alaydan gömlekli,,
Kimi mühendistir..

Her gün yüzlerce defa önlerinden geçeriz.
Ama hangisi kimdir, bilmeyiz..

Belki de kızarız zaman,zaman.
Çünkü çalıştıkları yerlerde sıkıntı vardır.
Ama bir müddet sonra bir esere dönüşecek ve günlük yaşantımıza ferahlık getirecek bir sıkıntı.
Geçicidir yani.
Ama biz fark etmek istemeyiz..
Hatta kavga bile ederiz.

Oysa bizim için çalışır, bizim için üretirler.
Bir kuru teşekkür bile beklemezler..
Güneşin yaktığı tenleri ile hep birbirlerine benzerler.
Hangisi mühendis.
Hangisi işçi,
Hangisi tekniker, teknisyen..
Bilemezsiniz !..

Arazi adamıdır onlar.
Biri biter işlerin.
Bir diğeri başlar.
Hem işlerini yapar.
Hem halka dert anlatırlar.
Patronlarına ulaşamayanlar.
Bazen onlara patlar.

Nereden aklıma geldi bunu yazmak.
Dün Çatalarmut  Viyadüğü’nü izledim..
Çalışmaları..
Koşuşturmaları..

Kimi seriyor.
Kimi düzeltiyor.
Kimi silindirliyor.

Mühendisi de orada..
Teknikeri de.
Çavuşu da..
işçisi de.

Hepsi birbirine karışmış.
Güneşin sıcağı altında.
Her yerde onlar.
Ercanlar..
Volkanlar.
Şerifler, Burhanlar..
Mehmetler, Serkanlar..
Atilla, Muhammed, Süleyman, Ercan, Ayhanlar..
Hep bizim için varlar..
Gizli kahramanlar..

Her yerde var onlardan.
Büyüğünde,,
Küçüğünde..
Her belediye de.
Bu kentin dört köşesinde..
Kimseler tanımadan.
Kimseler kutlamadan, çalışıyorlar.

İşte viyadüğü seyrederken aklıma geldi.
Kendi kendime sordum:
Hadi başkaları akıl etmedi.
Nusret, sen niye kutlamadın ki?

İşte onun için yazdım.
Onlar yine bilmeyecekler.
Yarın günü yine akşam edecekler.

Bir yerlerde görürseniz onları.
O, gizli kahramanları.
Yanlarına girmeseniz de olur.

İçinizden bir teşekkür..
O da, olur!...

GENÇLİK OLİMPİYATLARI.

PAZAR akşamıydı..
Tesadüfen izledim.
Trabzon’da Uluslararası Gençlik Olimpiyatları’nın açılış töreni vardı.
Ben izlemeye başladığımda Gençlik ve Spor Bakanı Suat Kılıç konuşuyordu.
O ana kadarki konuşmasında söz etmediyse, o olimpiyatların Trabzon’da yapılmasına en büyük katkıyı veren Faruk Nafiz Özak’tan söz etmedi.
Kendisinden sonra konuşan Başbakan Recep Tayyip Erdoğan bir cümle ile geçiştirdi
O da, Özak’ı mutlu etmeye yetmedi.
Yüzünden okunuyordu.
Buruktu..
Kim bilir neler düşlemişti oysa.
Ama işte, siyaset buydu!.

Bir devir bitince..
Başka bir devir başlıyordu.
Bakanlıktan düşünce de, insana dördüncü sırada oturmak reva görülüyordu.
Üzüldüm elbette gördüklerimden.

Sonra başka bir şeyi hatırladım.
Eski bakan Faruk Ağabey, ‘Trabzon’dan sonra Samsun’a da bu olimpiyatları getireceğiz inşallah’ demişti’,..

Bu sözlerin önemini, Trabzon’un bu olimpiyatları gerçekleştirmek için sahip olduğu tesislerden anlayabilirsiniz.
Bir çok şey yeniden yapıldı.

7 bin 500 kişilik yeni salon.
Olimpik yüzme havuzu.
Ve diğerleri.

Bir olimpiyat demek;
Şehrin çehresinin yeniden değişmesi demek..

Sayın Kılıç’ında olimpiyatları Samsun’da yapmak düşüncesinde olduğunu varsayabiliriz.
Zira Trabzonlular kadar biz de onun hemşerileriyiz.
Üstelik bizim vekilimiz.
Bakanlıktaki ilk sözleri ile birçok yeni umut yeşertti yüreklerimizde.

İşte 7 bin 500 kişilik salon.
30 bin kişilik yeni stadyum.
Projeleri hazır.
Yerleri de..

Sebep aranıyorsa;
Olimpiyattan iyisi olmaz.
Benim bildiğim 2014 olimpiyatlarının yeri belli..
Bir sonraki için şimdiden talip olmalıyız.
Suat Kılıç bu konuda ağırlığını koymalı.
Hem tesislerimizin dikilmesi için iyi bir neden olur.
Hem de kentimiz yeni tesislerin sahibi olur.

Bu arada 5 yıldızlı otellerin yapımına başlandığını da hatırlayalım.
Konaklama için herhangi bir sıkıntı yaşanmayacaktır.
Bu konu da herkes istekli olmalı.
Herkes destek vermelidir.

Karadeniz’in şu an tek büyük şehri Samsun’dur.
Adı, Gençlik ’de  olsa, bir olimpiyat yakışır..

Günün Sözü:

Çaba sarf etmeden layık olduğunuz şeylere ulaşamazsınız..N.S