ÖYLESİNE arzu ve isteklerle bağlanmaya çalıştık ki, hayata.

Önümüze neler çıkartabileceğini düşünemedik..

Umursuzca yaşayabileceğimizi düşledik hep.

Gamsız..

Kedersiz.

Yaşam tuğlalarının mutluluk harçlarıyla örüldüğü pembe bir hayat..

Ağlamadan..

Sızlamadan..

Keder tohumlarını ekilmediği..

Umutsuzlukların, hüznün neş’e rüzgarları tarafından uzaklaştırıldığı.

İstediğimizce..

Umut ötesi bir yaşam…

Böyle bir hayat yok tabi..

Böyle bir dünyada !..

Hayat üzerine sadece mutluluk kumaşlarını atabileceğiniz bir sergi değil ki!..

Söyleyeceğiniz her şarkı, mutluluk üzerine olamaz.

Yaşama tutunmak için yazamazsınız her şiiri.

Hikayeleriniz, romanlarınız insanların gülen yüzünü anlatama her satırda..

Hayat böyle bir şey işte..

Bilmeden başladığınız..

Öğrenerek yürüdüğünüz..

Koşacakmış gibi olduğunuzda, yokuşlara tırmandığınız;

Uzun bir yol!..

Attığınız her adımda yeni bir toz bulutu karşılıyor sizi..

Gün dediğimiz.

Ay, yıl dediğimiz süreçleri taşıyan;

‘Toz bulutları.’

İçinde insan faktörü olan..

Yaşadığınız dünyayı..

İyilikleri,,

Kötülükleri..

Bazen mutluluk.

Çoğunlukla hüznü yaşadığınız..

Adına;

‘İşte benim hayatım!’dediğiniz süreç..

Ben de yaşıyorum..

Siz de!..

Hesabınızı kendi içinizde yapın, kendinizle.

Mutlu musunuz?..

Mutsuz mu?..

Yaşam istediğinizi verdi mi, size?..

Yoksa başka baharlara  mı bıraktınız, beklentilerinizi?..

Uyandığınız her yeni güne sarılabildiniz mi, yeni bir şevkle?.

Yoksa, doğan güneş tazelediği anılarınızla acıttı mı canınızı ?.

Bu soruların cevabını biliyorum aslında.

Ben de bu hayatı sizinle beraber yaşıyorum.

Çok önceden tüketmeye başladım umutlarımı..

Hayat defterimin sararan yaprakları tükenmek üzere neredeyse..

Ama canım hiç acımıyor, biliyor musunuz.

Ya da, ben hissetmiyorum.

Daha nice güneşler doğacak benden sonra.

Ve daha nice umutlar için akşam karanlığında, yarınlara bakılacak..

Bakın bir gün daha gidiyor meçhule doğru.

Hiçbir şey beklemiyorum.

Hiçbir şey umut etmiyorum yarın doğacak güneşten.

Ve yaşanacak yeni bir günden..

Çünkü;

BU HAYAT ARTIK BENİ YORDU !

( NOT: Bu yazı, hayattan yorulduğunu düşünen Şükran kızıma da gitsin!’)

BİR HİKAYE HAYAT ÜZERİNE…

"Eski zamanların birinde bir adam hayatın anlamının ne olduğuna takmış kafayı…

Bulduğu hiç bir cevap ona yeterli gelmemiş ve başkalarına sormaya karar vermiş…

 Fakat mutlaka bir cevabı olmalı diyormuş.

Tam umudunu yitirmişken bir köyde konuştuğu insanlar ona:

”Şu karşı ki dağları görüyor musun, orada yaşlı bir bilge yaşar, istersen ona git belki o sana aradığın cevabı verebilir" demişler

Sonunda ulaşmış bilgeye ve hayatın anlamının ne olduğunu sormuş...

Bilge,’ bunun cevabını söylerim ama önce bir sınavdan geçmen gerekiyor’ demiş.

Bir çay kaşığı vermiş adamın eline ve içine de silme bir şekilde zeytinyağı doldurmuş. “Simdi çık ve bahçede bir tur at tekrar buraya gel... Yalnız dikkat et kaşıktaki zeytinyağı eksilmesin eğer bir damla eksilirse kaybedersin”.

Adam gözü çay kaşığında bahçeyi turlayıp gelmiş. Bilge bakmış:

” Evet, demiş kaşıkta yağ eksilmemiş, peki bahçe nasıldı? Adam şaşkın...

”Ama demiş ben kaşıktan başka bir yere bakamadım ki“.
Şimdi kaşık yine elinde olacak ama bahçeyi inceleyip gel, demiş bilge...

Adam tekrar bahçeye çıkmış gördüğü güzelliklerden büyülenmiş muhteşem bir bahçedeymiş çünkü ...

Geri geldiğinde bilge, adama bahçenin nasıl olduğunu sorunca gördüğü güzelliklerden büyülendiğini anlatmış adam.

 Bilge gülümsemiş , “ama kaşıkta hiç yağ kalmamış” demiş ve eklemiş:

"Hayat senin bakışınla anlam kazanır. Sadece bir noktayı görürsen hayatın akıp gider sen farkına varmazsın... Ya da görebileceğin tüm güzelliklerin tam ortasında hayatı yaşarsın; akıp giden zamanın anlam kazanır..."

"Hayatının anlamı senin bakış açında gizlidir"

Günün Sözü;

İŞTE HAYAT!..

Ya yürürsün karanlığa.

Ya da, sırtın dönüktür aydınlığa.. N.S