FİZİKSEL bir acı değil bahsettiğim..

Yaşadığımız hayatın insan yüreğine yaşattıkları, kastettiğim.

Geçmişteki anılarınıza olan özlem..

Vazgeçilmez zannettiğiniz sevgiler.

Hiç bitmeyecek diye düşündüğünüz ilişkiler.

Arkadaşlıklarınız.

Dostluklarınız!..

Güzellikler..

Çirkinlikler.

Acı ve hüzünler..

Mutluluklar..

Hayat içinde ne varsa, o!...

Ve insan olarak yaşadığımız bu dünyada başımıza gelecek her ne varsa!..

‘Yaşamadım!’ diyen var mı içinizde..

Üzülmedim !..

Mutsuz olmadım..

Canım hiç yanmadı !..

Söyleyebiliyor musunuz ?..

Gerçekten mümkün değil..

Tabi yaşadıklarımızı.

Hayata acı katan gelişmeleri, hayatın kendi akışı içerisindeki tabi gelişmeler olarak nitelememiz mümkün değil.

Daha doğrusu, tümünü!.

Kişi olarak katkılarımızın çok olduğu gerçek.

Kimi zaman düşüncesizce hareketlerimiz nedeniyle.

Kimi zaman kasıtlı hatalarımızla.

Kimi zaman ise, bir insana yakışmayacak inat gösterileri nedeniyle..

Zararını ilk çekenlerde, biz oluyoruz

Ve başkalarını da bu zarara ortak ediyoruz.

Sonuçta ulaşacağımız nokta ise ortak;

Huzursuzluk..

Mutluluk ve.

Yalnızlık!..

İşte sonunu hesap edemediğimiz aptallıklarımız nedeniyle yaşantımıza biçtiğimiz hedefler..

Hayatını sonbahara yaslamış ve hayat adına fazlaca beklentisi kalmamış olanları çokça bükmek mümkün değil.

Çünkü onlar bile,bile bu acıları ve yalnızlıkları yaşamaya devam edecekler.

Ama gençler için en azından bir fırsat var.

Önlerindeki uzun hayat yolunun farkında olmalılar.

Huzursuzluğu.

Mutsuzluğu ve yalnızlığı değil, tüm güzelliklere ve mutlu beraberliklere ulaşabilecekleri bir yaşam tarzını seçmeliler..

Yalnızlık, imrenilecek bir yaşam tarzı değil.

Kimilerimiz vücudumuzda ve hayatımızda açtığı  tahribatlarını belli etmeden yaşamaya, katlanmaya devam ediyoruz..

Nedensiz değil belki

Ama mutsuz..

Ama huzursuz.

Ama yalnız..

Henüz fırsat varken yenideni yeni bir yön verin hayatlarınıza.

Yalnızlıklara.

Huzursuzluklara.

Mutsuz insanlara özenmeden..

İnanın bana özenilecek hiçbir yanı yok!..

Canınız yanmadan, anlayamazsınız da..

Sahi, sizin hiç canınız yandı mı?..

Şimdi yaşadığınız üç buçuk şeylerle yandığını sanıyorsunuz değil mi?.

Bu daha bir şey değil..

Aptallık etmeyin..

Vazgeçin inadınızdan.

Yolun daha başındayken kanat açın mutluluklara..

Ve mutlu beraberliklere..

Yazdıklarım bir hikayeden alıntı değil.

Bunu, ben söylüyorum sizlere..

Tamamen yalnız kalmadan.

Hayat sizi yormadan..

Gelin,dönün yeniden hayatınıza..

Canınız gerçekten yanmadan!..

YALNIZLIK NE UÇSUZ BUCAKSIZ MAVİ DENİZDE OLMAK, NE DE ISSIZ BİR ÇÖL ORTASINDA TEK BAŞINA KALMAKTIRÇ

YALNIZLIK, BU ŞEHİRDE, BU İNSAN KALABALIĞINDA, SENİ ARAYIP TA, BULAMAMAKTIR.

+    +    +

FIKRA

NEREYİ ARADIN LAN?

ADAMIN biri evine gelir ve posta kutusunda telefon faturasını görür.

 Bir bakar ki 3 milyar küsur lira fatura.

Beyninden vurulmuşa döner.

Hemen ayrıntılı fatura ister.

Fatura gelir. Aranan bütün numaralar adamın arkadaşlarına ve dostlarına aittir.

 Adam "Bu nasıl olur? Ödeyeceğiz mecburen" der..

O sırada gözü papağanına takılır.

Bir an tereddüt eder.

Gece papağanı gözlemeye karar verir.

Papağan kafesinden çıkar ve telefonun basına gidip rehberi açar, adamın arkadaşlarını tek tek arayıp saatlerce konuşmaya baslar.

Adam sinirden çıldırmış bir şekilde papağanı yakalar ve kanatlarından duvara çiviler.

Papağan çarmıha gerilmiş bir vaziyette duvarda asili kalmıştır.

Adam sinirle papağanı azarlar; "Bir hafta burada asili kal da aklin başına gelsin. Çek bakalım cezanı."

Adam gider. Papağan bir bakar karşı duvarda çarmıha gerilmiş İsa durmakta.

Hemen muhabbet koyulur; "Birader sen ne kadardır buradasın?"

"2000 yıldır buradayım" der İsa.

 Papağan hayretler içinde kalır;

"Ohaaaa! Nereyi aradın lan öyle….

Günün Sözü.

HAYATA inat edip, direnenler için yolun sonu, yalnızlıktır!..N.S