CHP’de taşlar bir türlü yerine oturmuyor…
Seçim elini uzatmış;
Hala il başkanının esamisi okunmuyor!..

Herkes vekillik derdinde…
İl’i düşünen zaten yok!..

Öyle olmasaydı;
Bir isim üzerinde çoktan mutabık kalınmaz mıydı?
Ama kazın ayağı öyle değil…

CHP’nin Samsun’da çıkartacağı vekil sayısı belli.
Adaylar kim olursa osun, iki vekil her zaman garanti.
Üçüncü ise ne yazık ki, AKP’ye bağlı…

Seçime kadar geçecek süreçte kan kaybedecek olurlarsa belki o zaman CHP’de üçüncü bir vekilden bahsedilebilir.
İşte bugün herkesin ayak diremesinin en büyük nedeni bu…
“ Örgüt benden yana olmalı” fikri…

Samsun’da henüz seçimin nasıl yapılacağı belli değil.
İlk ikiye girenin kendisini yormasına gerek yok..
Sona düşene ise “Neden çalışmıyorsun?” diye, sormaya!..

Hatırlar mısınız, İhsan Kalkavan üçüncü sıradan adaydı.
Yaptığı çalışmalar ancak ikinciyi parlamentoya göndermeye yetmişti..
Şimdi de aynı durum, üçüncü için geçerli…

O ne kadar çalışırsa,ikinci o kadar garantiye girecek!..

Herkes de, bunun farkında…

Milletvekili savaşlarının il başkanlığında odaklanmasının ana nedeni bu işte.
Oysa;
Zülfiyari kurtarmak için parti feda ediliyor kimse farkında bile değil…
Farkında olanın da,  umurunda…

Böyle olmadığı iddia ediliyor ise;
O zaman parti menfaatleri ön planda olmalı değil mi?..

Yani başarı için aday veya değil herkes partisinin başarısı için çalışmalı…

Yöntem uygun mu sizce?..
Adayım diye ortaya çıkanlarda onaylıyor mu?..

İşte o zaman size bir öneri;
Hiç birini aday yapmayın!..

Milletvekili sıralamasını da, genel merkez de yapın!..
Çalışsınlar da;
Görelim bakalım, kim ne kadar partili?..
 

+ + +
YA İŞTE BÖYLE SAYIN ÇAYCI...

HAYATTA en çok nefret ettiğim konu ve davranışların başında gelir.
Gittiğim bir dost meclisinde insanların; "Aman dikkat gazeteci geldi. Bunları yazar!" çapsızlığı..
Bazen dik, dik gözlerinin  içine bakar, susar geçerim.
"Belki anlarlar" diye
Bazen;" Arkadaşlar ben gazeteci değilim ve bir dost meclisinde, sizlerden biriyim" diye ikaz ederim.
Bazen de, sesimin tonunu yükseltir, bu ibareyi kullananı bir güzel haşlarım.
Yıllardır gazete sahibi de oldum bu kentte.
Başyazar da..
Köşe yazarı da..
Genel Yayın Yönetmeni de..
Ama hiçbir zaman "Gazeteciyim" demedim.
Bir Samsunlu olarak birikim ve deneyimleri bu kent insanı ile paylaşmayı yeğledim.
Zaten beni gazeteci olarak kabul etmeyenler de, bunu açık, açık ilan ettiler senelerce.
Hiç alınmadım, bir dost meclisinde " Aramızda gazeteci var, konuşmayın" dendiğinde, alındığım kadar.
İşte beraber olduğumuz her seferinde benim için bu ibareyi kullanıp, çevresindekileri uyaran bir arkadaşa isimleri değiştirip, mekan belli etmeden bir yazı yazdım geçenlerde.
Yazının başlığı;" KOLTUĞU KAYBETMEMEK İÇİN" di.
Sadece ve sadece bir mizah yazısı idi.
Ama soyadını "Çaycı" olarak değiştirdiğim arkadaş, alınmış.
Ya işte böyle Sayın Çaycı, işte nitelemelerinden ben de böyle alınıyor ve darılıyordum.
Hiç farkında olmuyor ve aldırmıyordu hiç kimse.
Belki artık neler hissettiğimi anlarsın!..

Günün Sözü:
Amaç milletin refahı ise, şahsi ikbal beklentileri artık söz konusu değildir..N.S