KENTİN yazım dünyasındaki bizler çoğunlukla bu kentte 30-40 ve hatta daha yukarı maziye sahip insanlarız.

Elbette yaşı artık 60’ a dayanan benim elbette kendimi ve benim gibi olanlara ayrı bir sayfa açmam gerektiğini biliyorum.

Biz, bu kentin kumluklarında oynayarak.

Biz, bu kentin su deposunun yanındaki ırmakta yüzerek büyüyen nesildeniz.

Son 55 yıllık kent gelişimine ait görsel geçmişimiz bizim için bir avantaj elbette.

Nereden, nereye geldiğimizi daha iyi görebiliyoruz..

Bugünkü Samsunspor Tesisleri’nin olduğu yerdeki roman evlerini..

Kefeli Sami Çitliği’ni.

Koren’in bahçesini..

Taşınan Devlet Hastanesi’nin olduğu yerlerin birer tarla olduğu zamanları.

Liman’ın mendireklerinin yapılmasını.

Dolgu alanlarının oluşumunu.

56’larda, Gazi Caddesi’ne, oradan Saathane Meydanı’na giden ve Gaziler’den geri dönerek Çiftlik Caddesi boyunca çift yönlü çalışan dolmuşları.

Atakum’da 60’lı yıllarda yolcu taşıyan ve sadece 5 adet olan minibüsleri.

100.Yıl Bulvarı’nın ilk yapım aşamasını.

9 kat bina ruhsatı verilip önlerindeki yeşil alanların bina alanlarına dahil olmalarını.

Gün be gün taşlaşmayı, şehircilik anlayışı belleyen kültürü..

Aldıkları otopark paralarını, otopark yapımına dönüştürmeyen “Belediyecilik anlayışını.”

Hepsi yaşadık, gördük bu kentte..

Geleceğe yönelik hiçbir düşünce üretmeksizin, hesapsız, plansız yönetilen bir şehir ve şehircilik anlayışı.

İşte bu yöntem ile bugüne ulaştı Samsun.

Elbette çözüm bekleyen ve çözülemeyen sorunlarıyla..

Peki, kim düşünüp, çözecekti?..

Elbette bu kentin şehir gelişiminden sorumlu olanlar.

İşte o nedenledir ki, sadece bu öngörüsü ile bile ve geleceğe yönelik planlamasıyla” Biz bundan 3 sene sonra yaşanabilecekleri  gördüğümüz için, Atatürk Bulvarı’nı dolmuşçulara kapattık” diyen Büyükşehir Belediye Başkanı Yusuf Ziya Yılmaz’ın bu düşüncesine katıldığımı ifade etmek istiyorum.

Geleceği düşünmeyen ve planlamayan bir yönetim anlayışının zaten bugünden iflas ettiğini vurgulayarak..

BUNUN YARARI OLMAZ..

TOPLUM psikolojisinin nelere kadir olduğunu bilirim.

Hele, hele spor ile ilgili ise.

Samsun’da AKS TV ve Kanal-S’de yayımlanan “Yayla Uşakları Programı” ve Trabzon ayırımcılığı için yapılan ayırımcı açıklamaları endişe ile izliyorum..

Bu tür düşüncelere prim vermek ve çanak tutmak, doğru değil diye düşünüyorum..

Geçenlerde bir örnek verdim, yinelemek istiyorum..

Samsun’da kaç tane Samsunlu İşadamı bugüne kadar Samsunlu bir sanatçıya sponsor olup, program yaptırmış?..

“Ben bilmiyorum..Bilen beri gelsin.”

Çok rahat konuşuyor ve yazıyorum.

Zira Samsunculuk ve Samsunsporluluk  konusunda benimle fanatizme girebilecek birini tanımıyorum.

Ama bu aklın yolundan ayrılmamı gerektirmiyor.

Geçmişte bu olaylar çok yaşandı.

Kimseye de bir faydası olmadı.

Biz Samsunlular olarak, bir şeyler yapıp, üretmek istiyorsak.

Samsun’un ve Samsunspor’un adını, şanının ve başarılarını yüceltmek için çabalar sarf etmeliyiz.

Yoksa, Trabzon ve Trabzonspor düşmanlığı ile varılacak bir yer yoktur.

Samsun ve Samsunspor’a da, bir “yararı” yoktur..

Günün Sözü:

Geleceğin güzel yüzüne ancak geçmişe değer katarak ulaşabilirsiniz..N.S