HAYATI, nerede, kiminle yaşadığınız çok önemli değil..

Değiştirebilme gücüne sahipseniz, değiştirebiliyorsunuz zaten.

“Yok, değiştiremem..Öylesine oturuyor ki, bu hayat elbisesi. Ondan kurtulamam” diyorsanız..

O zaman,  alışmalı ve barışık yaşamalısınız..

Bazen bir roman gibi uzun..

Bazen kısa bir hikaye  gibi yaşantımız.

Hangisini okuyacağımızı bilmiyoruz elbette.

Tüm çabalarımız, arzu ettiğimizce yazabilmek sayfaları.

Ve seyahat edebilmek duyguların rehberliğinde..

Kimimiz düşünüyor,

Kimimiz okuyoruz.

Kimimiz yazıyor..

Kimimiz seslendiriyoruz.

Ama biliyoruz ki; 

Ortak bir dili kullanıyoruz hayat treninde..

O dilin adı; “Sevgi”

Tek bir kelimeden oluşuyor ama binlerce harfi anlatıyor.

Unutmak mümkün değil..

Hatırlamamak ta..

Yetir ki, taştan yontulmuş olmayın.,

Bir bedeniniz varsa..

Ve kan dolaşıyorsa, damlarlarınızda.

Duygularını pompalamaması düşünülemez..

Elbette sıcaklığını hissediyoruz onların..

Dönüp, dolaşıyorlar vücudumuzda çepeçevre..

Biz biliyoruz da..

Bazen ifade edemiyoruz..

Kelimelerle şekilleniyor, duygular.

Sözcüklerle dökülüyorlar..

Uygun kelimeleri bulamıyoruz zaman, zaman..

Onun için tesadüfen okuduğumuzda;

“Hah, işte bizi anlatıyor” diyoruz..

Kimi hissediyor..

Kimi yaşıyor..

Kimi de anlatıyor, duyguları..

Ama yaşarken bir şeyi, hepimiz ortak yapıyoruz..

Bazen kısa bir hikaye de..

Bazen uzun bir roman da yaşıyoruz onları.

Hayat bir enstrüman gibi şeflik ediyor, notalara.

Biz “Duygularla” dans ediyoruz…