YALNIZLIK, Allah’a mahsus..
Bu dünyanın fani insanları isteseler de yalnız yaşayamazlar.
Kendi kendilerine kaldıkları anlar vardır elbette ama hayattan soyutlanmak asla mümkün olmaz.
İstemeseniz de, kıyıdan köşeden girer birileri, hayatınızdan içeri.
Ama bu yalnızlığı çözmez..
Sizi paylaşan insan haline ise hiç getirmez..
Paylaşmak, başka bir ruh halini gerektirir.
Önce çok yakında olacaksınız.
Kimdir, insana en yakın?.
“Dost” diye tanımlanan biri.
Ama o da, yetmez.
Dosttan ileri olacaksınız.
Bir başka ruha yanaşmak ve o ruhun içine girmek çok kolay değildir zira.
Diyeceksiniz ki, bu kadar ketum olmanın bir yararı olur mu?..
Kimine göre olmaz belki..
Kendi dünyalarının sınırlarını çizip, orada yaşamayı başaranlar için ise durum farklıdır.
Onlar genelde paylaşanlar sınıfındadırlar..
Kendilerini paylaşmaktan hoşlanmazlar..
Bu kendi hayatlarının özel olmasından kaynaklanmaz.
Ancak, sorunların üstesinden tek başlarına gelmek bir hayat kabulüdür onlar için..
Erişilmez değildirler.
Bir zırhta yoktur bedenlerinin çevresinde ama sorunlarının dışarı taşmasını önleyen bir ruh kalkanı mevcuttur..
O nedenle paylaşmazlar duygularını.
Suskundurlar genelde..
Nadir görülür, yüzlerinin güldüğü..
Bir çevre kabalığının ortasında yaşarlar..
Ama kendi ruh dünyalarının içinde yalnızlıkla, kendilerini paylaşırlar..

Günün sözü..
Sevmeyi ve sevilmeyi engelleyemeyebilirsiniz  ama hayat biçiminizi siz seçmek sizin elinizdedir..N.S