PARANIN insan hayatını etkilemediği söylenebilir mi?..

Söylenemez elbette..

Bu konudaki farklı bakış ise; “İnsanların yaklaşımı” olabilir.

Para için yaşayanlar..

Yaşamak için paraya ihtiyacı olanlar..

Para ile kendilerini güçlü kılanlar..

Para sahibi oldukları için çevrelerini mutlu kılanlar..

Öylelerini tanıyorum ki, “Para sahibi oldukları için hayat adına her şeyi, herkesten fazla bildiklerini düşünmek aczine kapılmışlardır.”

Öylelerini tanıyorum ki, “Paranın her şeye muktedir olmadığını söylediğinizde, dost defterlerini kapatırlar.”

Yaşamı idame ettirmek için paraya ihtiyaç duyulduğu bir gerçektir..

Ama ne kadar para?..

Para için yaşamak kadar mı?..

Yaşamı idame ettirecek kadar mı?..

Mesela ben, namerde muhtaç olmayacak kadarının peşinde oldum hep.

Hayatımın hiçbir kesiminde de, param olmadığı için hak ettiğimi düşündüğüm sevgi ve saygıyı görmekten de mahrum kalmadım.

Çok param olmadığı için o anki ruh halimi tasavvur edemiyorum belki.

Yine bu halde mi olurdum.

Yoksa, içimizdeki örnekler gibi tevazuumu yitirmiş mi, olurdum..

İşte bunun için bugün sizlerle paylaşacağım örnek gerçekten çok önemli..

Ülke ekonomisinin devlerinden biri o..

İlk 500 firmanın içine girebilmiş bir kişilik ve şirket sahibi..

Parasının hesabını kendisi tutamayacak kadar zengin ve güçlü biri.

Ben tanıyordum kendisini..

Sizler de tanıyorsunuz elbette..

Geçen hafta ortak bir dostumuzun işyerinde karşılaştık..

Yeşilyurt Demir Çelik Anonim Şirketi’nin Yönetim Kurulu Başkanı Sayın Cemal Yeşilyurt, bahsettiğim kişi..

Dedim ya,”Ben tanıyorum kendisini.”

Onun beni tanıyabileceği hiç aklıma gelmemişti ama.

Daha o anda, samimi ve güler yüzlü yaklaşımı ile hissettim, bedenindeki tevazuunu..

“Seni takip ediyorum. İzliyorum ve beğeniyorum” dedi.

“Bugüne kadar hiç tanışamadık” diye de ilave etti..

“Benim hatam” dedim..

Öyle ya; bizi bu kadar yakından izleyen ve takdir eden büyüklerimizi ziyaret etmek, biz küçüklerin görevi olmalıydı.

Ben de öyle yaptım.

Pazartesi günü arayıp, randevu istedim.

İşyerinde, ofisinde ziyaret ettim kendisini.

Kendimi anlattım.

Onun hikayesini dinledim..

Konuştuklarımız özel ve bize kalmalı..

Kamuoyu sadece insanlığını ve tevazuunu duymalı..

Sonra iki oğlu katıldı bize..

Ölçülü ve saygılıydılar.

Bir buçuk saate yakın beraberdik.

Son derece mutlu ve ödülümü almış olarak ayrıldım.

Karşılığı maddi olarak düşünülmeden verilmeye çalışılan hizmetlerin ödülü ancak bu olabilirdi.

Takdir ve kabul..

Hayatlarımızı anlamlı kılan en önemli hedeflerden birisi, tevazuumuzu elden bırakmamak.

Çok şeyin sahibi olmayanlar için sığınılacak bir limandır belki de, “tevazu”

Mütevazi insan bir şekilde olunur belki.

Ama bir dev olmuşken tevazu sahibi olabilmek ve onu muhafaza edebilmek herkesin harcı değildir.

O nedenle, Cemal Yeşilyurt ağabeyimiz her türlü övgüyü hak ediyor..

Onu küstürmemek ve kaybetmemek adına yapılacak her türlü çaba ve girişimimi de..