Çocukluğumuzda yağmur yağarken hepimizin ezberlediği bir tekerleme vardır.

"Yağ yağ yağmur"

Teknede hamur
Tarlada çamur
Ver Allah'ım ver
Dolu dolu yağmur"

Eskiden Karadeniz bölgesinde beklenen yaz yağmurları gelmediğinde köyün çocukları toplanır, yırtık-yamalı donları, kara lastik yada yırtık pırtık naylon ayakkabıları, başlarında kalbur, ağızlarında bu tekerleme evleri dolaşırlardı.
Evin sahibi camdan çocukların başına bir maşrapa su döker ve her birine evde olanlardan birer hediye verirdi. Bu bazen bir yumurta, bazen bir torba meyve olurdu.

Yağmur bir kültürdür Anadolu’da.
Rahmettir bir diğer adı, bolluktur, berekettir.
Topraktaki bitkiye, yeryüzündeki canlıya hayattır.

Hava karardı, yağmur ha yağdı ha yağacak. Rüzgar kendinden geçmiş esecek yön arar, tozu dumana katar. Bulutlar toprağa atılan tohum çatlasın, bitki olup yeryüzüne çıksın diye kendi varlıklarını yok etmek pahasına birbirine çarpar, kulakların zarını patlatırcasına elektriklerini boşaltırlar. Güneş geri çekilmiş, bulutların arkasına saklanmış, en tepeden seyretmektedir aşağıdaki hengâmeyi. İşini tamamlamıştır ne de olsa. Yeryüzünü ısıtmış, denizleri buharlaştırmış, bulutları suyla yüklemiş, seyre geçmiştir. 

Hepsi uyum içinde görevini yerine getirir. Bulutlar içlerini yeryüzüne dökmeye başladığında hayat yeşermeye başlar toprakta. Leyla’nın Mecnun’a, Kerem’in Aslı’ya, Ferhat’ın Şirin’e kavuşması neyse yeryüzünün yağmurla buluşması da odur aslında.

Kaf dağının ardında dillere destanmış rüzgâr ile yağmurun aşkı. Rüzgâr deli gibi esermiş bulutlar biraz üşüsün de yağmur gelsin diye. Yağmurun gözlerine, masumiyetine ve saflığına vurgunmuş.

Yağmur her sabah dua edermiş. "Tanrım lütfen rüzgâr essin bugün, ruhunu kalbimde hissedeyim, ellerini gözlerimde."

Tutkunlarmış birbirlerine ama ne rüzgâr yağmura dokunabilirmiş ne de yağmur rüzgâra. Rüzgâr ile yağmur ne zaman bir araya gelseler sevdanın ateşi fırtınalar estirtirmiş ve birbirlerine hiç dokunamayacaklarını düşünüp üzülen yağmur ağlarmış. İşte o zaman âşıkların yağmuru yağar, sevdalılar el ele dolaşırmış yağmurun kalbinden düşen damlacıkların altında. Yağmurun hüzünlendiğini gören rüzgâr kendini dalların arasına gizlemeye çalışırmış üzüntüsünü haykırmak için...

Ne zaman hafif hafif damlacıklar gökyüzünden düşmeye başlasa, rüzgârın ellerini hissetmek isteyen yağmur gözyaşlarını akıtır yeryüzüne ve damlaların altında el ele dolaşan sevgilileri izler, kendini ve rüzgarı hayal eder onlara bakarak.

Ne zaman ağaçların arasında ıslık çalarak esmeye başlasa rüzgâr, yağmurun üzüntüsüne kahrolur ve dalların arasına gizlenip çığlıklar atar. O çığlıkları duyan sevgililer daha da sıkı sarılırlar birbirlerine ve sarmaş dolaş sevgilileri izler buruk bir halde, kendini ve yağmuru hayal eder onlara bakarak.

İşte böyle anlatılır yağmur ile rüzgarın aşkı.

Caddede kol kola gezinen iki sevdalı önce kaçmaya çalışırlar yakalandıkları yağmurdan. Her damla kavuşamamanın hüznünü anlatır, ne şanslı olduklarını fısıldar kulaklarına. Bırakırlar kendilerini damlaların ahengine, birbirlerine bakar, gülerler. Kavuşamayan sevgililer seyretsin diye sokulurlar birbirlerine.

Yüreklere su serpen ferahlıktır yağmur.
Yağmur aynı zamanda sevgidir.

Sevgiyle kalın…