“Türkiye halkları”: Solun her türlüsünün ağzından düşmüyordu. Yapmadık diyorlarsa Milli Kütüphaneye gidip 80 ve 90’lı yılların manşetlerine bakmak bile yeterlidir.

“Halklara özgürlük” aynı adamlar.

“Devrimci Doğu Kültür Ocakları”, PKK’yı kuran zihniyet ve destekçileri, acaba şimdi kaçı Kürtçü, kaçı “Ulusalcı”!

“Zap Suyuna Yedi Köprü”: Milliyet, Boğaz köprüsünün yapılmasını engellemek için böyle bir kampanya başlatmıştı. Malum ya bunlar ülkede taş üstüne taş konulmasına hep karşı çıktılar. Burada ayrıca o meşhur “Doğu istismarı” da yapılıyordu. Yani bir taşla iki kuş hesabı.Başka bölgelerde hiç köprüsüz nehir, ırmak veya çay yok muydu? Ama doğu istismarı yapılacak ya. Sonu nereye varırsa varsın.

“Tunceli Köyleri Sürgün ediliyor”: İki Bine Doğru adlı dergiden alıntılayan Cumhuriyet Gazetesi böyle bir haber yapmıştı.

“Asker Doğuda Köylüye Dışkı Yedirdi”: Yine Cumhuriyet.

“Doğu Halkları”: Bunların hepsi.

“Kürt”, “Kürt Gerçeği”, “Kürt Kimliği”: Aynı zihniyet.

            Neydi bunlar? Oy için yapılan bu doğu istismarının Türkiye’yi böleceğini görmüyorlar mıydı? 12 Eylül yönetimi Kürt kelimesini yasakladı diye sol basın koro halinde Fırat’ın öbür yakasındaki herkesi Kürt ilan ederken ve bugün “Ulusalcı” olduğunu söyleyen basının büyük bir kesimi bu tavrı takınırken bunun bölücülüğü teşvik edeceğini görmek acaba çok mu zordu?

Dile getirdikleri “Kürt kimliği tanınmalıdır” tezini insan hakları bağlamında tanıma ve bu çerçevede onlara temel vatandaş ve insan haklarını verme fikrini AKP yerine getirmeye çalışıyor diye, o malum fikirlerinden neden vaz geçtiler?

Bir ülkenin milli birliği böyle gündelik politikalar uğruna istismar edilir mi? 1970-1990 arasında malum sol basının Kürtçülüğü destekler mahiyetteki yayınları ve manşetleri  hafızalarımızdan silinmedi. Bu adamlar milleti balık hafızalı mı sanıyor? Doğu ve Kürt istismarı siyasi Kürtçülüğü teşvik anlamına gelmiyor muydu? Aslında bu istismarı  yaparken Kürtçülüğü teşvik ettiklerini biliyorlardı. Türkiye’de Kürtçülük karşısında üç grup fikir demeti vardır: 1-Milliyetçi Sağ ve devlet güçleri “Kürt yok, dağlı Türk var” diyerek bir çeşit inkar politikası ile Kürtçülüğü tahrik etmekteydi. 2- Solun büyük kesimi yukarıda yazdığımız sloganlarla Kürtçülüğü desteklediler, teşvik ettiler. 3- İslamcı veya muhafazakar bilinenler İslam’da kavmiyetçilik yok diye Kürtçülük yapmadılar, demokrat veya liberal demokratlar da çağdaş demokrasi ve insan hakları açısından ırkçılığa varan bir inkar politikası gütmedikleri gibi, solun yaptığına benzer bir istismar politikasına da kalkışmadılar.

Ancak ne hazindir ki vaktiyle inkar ve istismar yoluyla Kürtçülüğü ayağa kaldıranlar şimdi vatansever ve ulusalcı, diğerleri ise hain oldular. On yıllardır böylece bölücülüğü tahrik edenler şimdi şehit cenazelerinde hükümeti protesto ediyorlar. Askerlerimiz bu adamların geçmişini herhalde unutmadılar, ama demek ki Ergenekon’un “irtica bölücülükten daha tehlikelidir” saplantısı paşalarımızı etkilemiş olmalı.

Oy ve siyasi menfaat uğruna ateşle böyle oynadılar. Şimdi ise Kürt kartı ellerinden alındı diye ulusalcı oldular. Her türlü ihaneti  ve bölücülüğü destekleyen biri birkaç yıl önce “Kürt yemekleri Türkiye’yi istila etti” demesin mi! Dün Kürtçülüğü teşvik ederken ne kadar hain ise, şimdi bu sözle Kürt vatandaşları tahrik ederek o kadar ihanet etmiş  oluyor. Bu sözlerle güya bölücülüğe karşı kendilerine yoldaş bulmuş oluyorlar! Liderleri Siyasal Bilgiler son sınıfa kadar devrimci yoldaşları ile kol kola fakülteye rahatlıkla girerken, o yıllarda o “kurtarılmış bölgeye” milliyetçiler giremiyordu. Oysa şimdi Kızılelma koalisyonu adı altında  vaktiyle kurşun sıktıkları kişilerle ulusalcı cephe kurmuş durumdalar.

“Açılımdan beri şu kadar şehit verdik” diyenler, vaktiyle “Kürt kimliği tanınmalıdır” diyenler değil mi? Ne değişti de vaz geçtiniz? Biz söyleyelim, siz o zaman Kürt oylarına oynuyordunuz, siyasi çıkar için bölücülüğü başlattınız. Kürt oyları elinizden gidince geriye Moğolca’dan aşırma ulusalcılığınız kaldı. Şimdi ise AKP’nin Kürt açılımı başarılı olursa doğudan aldığı oylar daha da arttıracak. Bu da BDP dahil bütün muhalefet partilerinin işine gelmiyor. Türkiye’de terör kısa vadede bitmez, ama açılım politikaları sonunda azalması bile birilerinin uykusunu kaçırıyor. Varlık sebepleri ortadan kalkarsa neyi kullanacaklar, hiç fikir üretmeden politikada nasıl arz-ı endam edecekler?

Yani kimsenin vatan bölünecekmiş, asker şehit oluyormuş umurunda değil; böyle hayati bir mesele bile oya tahvil edilmeye çalışılıyor. Şehit cenazesini alıp sokaklarda şova kalkışanlar veya “basın da geldi mi?” diye soranlar PKK’lılar kadar haindirler.

İşte böyle aydınları ve siyasileri olan bir devlet bölünür…